அஷேரா – 25

அதிகாலை 3.45. புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டெழுந்து, சாளரத்தின் திரை விலக்கிப் பார்க்கின்றேன். காணவில்லை... கதவு திறந்து பலகணிக்கு வந்தேன். உனது நிலமல்ல... குளிர் முகத்திலறைந்து சொன்னது. இருக்கலாம், ஆனால் ஆகாயம்.. ? அந்தப் பொதுமைப் பரப்பில் தேடினேன். பிரகாச நட்சத்திரங்கள் இருபதில், பத்தாவது இடம் ஆதிரைக்கு. காணவில்லை...அல்லது கண்டுகொள்ளத் தெரியவில்லை. நீலத்தின் நிர்மலத்தில் கரைந்து போனோளோ..? கலந்து போனாளோ..? தவிப்போடு திரும்பினேன். " மன்னிச்சுக்கொள்ளு ஆத்தை.." சிவராசன் குளறியது என்னுள்ளும் எதிரொலிப்பதாக உணர்வு. ஆற்றாமையை அழுது தீர்க்கவேண்டுமான உணர்வு. சற்றுமுன்னதாக சயந்தனின் ஆதிரையை வாசித்து முடித்தேன். " ஆறாவடு " வினால் ஏற்பட்ட சினம் நீங்கியிருந்தது. " அர்த்தம் " சிறுகதைத் தொகுப்பினை வாசித்தபோது அறியமுடிந்த சயந்தனின் ஆற்றல் "ஆறாவடு" வும், அது கொடுத்த அறிமுகமும், திசை திரும்பிவிடக்கூடுமென எண்ணியதுண்டு. ஆனால் அவ்வெண்ணத்தை மாற்றியிருக்கிறாள் ஆதிரை. 600 பக்கங்கள் தாண்டி, வன்னி நில மாந்தர்களோடு வாழ்ந்து பயணிக்க, ஈற்றில் ஆதிரை.. நாவலின் முன்னெங்கும் காணாத ஆதிரை எவ்வாறு நாயகியானாள்? , சிவராசனின் கதறியதுபோல் " காவல்…