அஷேரா – 25

மறுமை அரங்கு 1/வரலாற்றின் தேவதூதாய் இலக்கிய எழுத்து போர் முடிந்தது, சந்தை திறந்தது சரிதான் என்று நகர்ந்து விட முடியாத நிலை எதிர்பார்க்கப்படக் கூடிய ஒன்றுதான். வரலாறு முடிந்து போய் விட்டதென்ற உள்-உணர்வினாலும், உத்தரவாதமற்ற சுதந்திரத்தாலும் ஊதிப் பெரிதாக்கப்பட்ட வெற்று அன்றாடம் புதிய நியதியாகியிருக்கிறது. தட்டையாக்கும், ஒன்றாக்கும் வெற்று அன்றாடம். எது எப்படியோ, எம் துறை எழுத்து! எழுத்தின் வலு, உபயோகம் மற்றும் பொருத்தப்பாடு பற்றி எம்மிடம் எவ்வளவுக்கு அவநம்பிக்கை உண்டோ, அந்தளவுக்கு நம்பிக்கையும் உண்டு. சுயவரலாறின்மையின் தாழ்வுணர்ச்சியும், எடையற்று மீந்திருப்பதன் கிலேசமும், நினைவின் பிடிபடாத்தன்மையும் சேர்ந்து உந்த, எமது நம்பிக்கைக்கு விரோதமாகிவிட்ட எழுத்தை எப்படியாவது வளைத்து நெளித்து, சட்டகங்களை உருவாக்கி; சிதறிக்கிடக்கிற எல்லாத்தையும் கூட்டியள்ளி நிரப்பி; எதிர்-வரலாறுகளையும், நினைவுகளையும், தொன்மங்களையும் உருவாக்க முனைகிறோம். நினைவுக் காப்பகத்திற்கான ஏக்கம், அதன் அசாத்தியத்தை விஞ்சி இயங்குகிறது. `போருக்கு-பிற்பட்ட` என்ற ஒட்டாத அகாலத்தை –அது தனக்குள் ஒளிக்க முயலும் நினைவுகளை/உண்மைகளை –எழுதிக் கடந்தேகலாம் என்று நினைக்கிறோம். ஆவணமாக்கும், தடயம் தேடும், நினைவுகாக்கும், வரலாறெழுதும் உந்துதல்களால் சமகால இலக்கியச் செல்நெறி…