அஷேரா – 25

எந்தவொரு படைப்பையும் முன்முடிவுகளோடு வாசிக்கக்கூடாதென அண்மைக்காலமாக எண்ணுகிறேன். ஆனால், முகநூலும் சில இணையப் பதிவுகளும் தந்த சித்திரங்களை எளிதில் துடைத்தழித்துவிட்டு வாசிக்க முடியவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்ளவே வேண்டும். அதிலும் குறிப்பாக அ.இரவியால் எழுதப்பட்ட விமர்சனங்கள்... பிடித்த குழந்தையை கொஞ்சிக் கொஞ்சி கன்னம் வலிக்கப் பண்ணும் நேசம் அது. முப்பதாண்டு கால வரலாற்றின் (அது எப்போதும் பகுதி வரலாறே) நெடுக்குவெட்டுத் தோற்றத்தை புனைவின் ஓரம்சமாகிய அழகியல் கெடாது கொணர்வதென்பது இலகுவான வேலையன்று. இலக்கியகர்த்தாக்கள் குழுக்களாகப் பிரிந்து இயங்கும் துரதிர்ஷ்டவசமானதொரு சூழலில் காலப்பிழைகள், தரவுத் தவறுகள் நேர்ந்துவிடாது பார்த்துக்கொள்ளவும் வேண்டும். இல்லையெனில், கிழித்துத் தோரணங் கட்டிவிடுவார்கள். சாதாரணர்களுக்கு கைகூடாத வன்மம் உக்கிரங் கொண்டியங்கும் காலமிது. இத்தகைய பிழைகளற்று, தன் பாத்திரங்களுக்கூடாக காலத்தை நகர்த்திச் செல்வதில் சயந்தன் வெற்றிபெற்றிருக்கிறார். ஒரு படைப்புக்கு இத்தனை ‘நீதி’செய்வதற்கு கடும் உழைப்பு வேண்டும். இந்நாவலை எழுதுவதற்கு சயந்தன் எடுத்துக்கொண்ட காலம் வீணாகிவிடவில்லை. ‘ஆதிரை ஒரு வரலாற்று ஆவணம்’ என்று சொல்வது அதீதந்தான். ஈழ வரலாற்றில் தவிர்க்கமுடியாத ஒரு துளி இந்நாவல் என்றால் அது மிகையில்லை.…