மழையும் வானத்தின் பழைய துயரமும்

சில புனைவுகளை வாசிக்கும்போது, ஒரு காட்சியை அதனுடைய இயல்பிலேயே இருக்கவிட எழுத்தாளருக்கே நம்பிக்கை இல்லை என்பது போலத் தோன்றுகிறது. ஒரு மரம் மரமாக நிற்பதற்கு முன்பே அது காலத்தின் அடையாளமாகிவிடுகிறது. மழை பெய்யத் தொடங்குவதற்குள் அது ஒருவரின் உள்மனக் கலக்கத்தைச் சுமக்கிறது. ஒரு முகம் அமைதியாக இருப்பதற்குள் அதைச் சுற்றிலும் ஒளி, இருள், நினைவு, காலம் என்று பல அடுக்குகள் சேர்க்கப்படுகின்றன. இதில் ஒவ்வொன்றும் தனியாகப் பார்த்தால் அழகான வரிகளாக இருக்கலாம். ஆனால் அவை தொடர்ந்து சேரும்போது, அந்தக் காட்சியில் இருந்த மனிதனோ சம்பவமோ பின்வாங்கி, மொழியின் திறமையே முன்னிலையாகத் தொடங்குகிறது. அப்போது வாசகர் கதைக்குள் செல்வதைவிட, எழுத்தாளர் தனது மொழியை எப்படி அலங்கரிக்கிறார் என்பதைக் கவனிக்கத் தள்ளப்படுகிறார்.

யாரும் உவமைகளுக்கு எதிராக இருக்க முடியாது. அப்படி ஒரு நிலைப்பாட்டை எடுக்கவும் முடியாது. உலகின் மிகச் சிறந்த எழுத்துகளில் சில அற்புதமான உவமைகள் நம்முடைய பார்வையை மாற்றியிருக்கின்றன. ஒரு நல்ல உவமை, நாம் தினமும் பார்த்த பொருளை முதல் முறையாகப் பார்க்கச் செய்யும். அதுவரை தொடர்பே இல்லாத இரண்டு விடயங்களுக்கு நடுவில் திடீரென ஒரு நரம்பைக் கண்டுபிடிக்கும். ஆனால் உவமை என்பது கண்டுபிடிப்பு. பழக்கம் அல்ல.

ஒரு எழுத்தாளர் தொடர்ந்து உவமைகளை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும்போது ஒரு கட்டத்துக்குப் பிறகு அவை அவருடைய பார்வையைக் காட்டுவதில்லை; அவருடைய தொழில்நுட்பத்தைக் காட்டுகின்றன. நன்றாகப் பயிற்சி பெற்ற ஒருவர் செய்யக்கூடிய காரியமாக மாறுகின்றன. அங்கேதான் அலுப்பு வருகிறது.

மழை சில நேரங்களில் வெறும் மழையாகக்கூட பெய்யலாம். வானத்தின் பழைய துயரம் பூமியின் நிர்வாண முதுகில் உடைந்து விழவேண்டிய தேவை இல்லை. ஒரு முதியவன் நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருக்கிறான் என்றால், அவன் மீது நூற்றாண்டுகளின் தனிமையைப் போர்த்தாமல் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே உட்காரவிடலாம். அவன் காலில் வீக்கம் இருக்கலாம். மருந்து சாப்பிட மறந்திருக்கலாம். மகன் தொலைபேசியில் அழைக்கவில்லை என்பதால் கோபமாக இருக்கலாம். இவற்றில் ஏதாவது ஒன்று அவனை நமக்கு நெருக்கமாகக் கொண்டுவந்துவிடும். அவன் மீது சூரிய அஸ்தமனத்தைத் தூக்கிப் போர்த்தித்தான் அவனை இலக்கியமாக்க வேண்டும் என்று கட்டாயம் இல்லை.

இந்த அதீத அழகுணர்ச்சி எங்கிருந்து வருகிறது என்று சில நேரங்களில் யோசிப்பதுண்டு. ஒருவேளை சாதாரணமானதை அப்படியே எழுதுவதில் நமக்கு நம்பிக்கை இல்லையோ. ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை அதன் இயல்பான வடிவத்தில் போதுமான அளவு சுவாரசியமாக இருக்காது என்று பயப்படுகிறோமோ. அதனால் அவன் மீது மொழியைப் பூசுகிறோம். கொஞ்சம் வரலாறு. கொஞ்சம் தொன்மம். சரியான இடத்தில் ஏதாவது ஒரு பறவை. முடிந்தால் நிலவு. நமது புனைவுகளில் நிலவு மேற்கொள்ளும் உழைப்பைப் பார்த்தால், அது ஒரு இயற்கைப் பொருளை விட இலக்கியத் தொழிலாளியாகவே நீண்ட காலமாகச் செயல்பட்டு வருகிறதோ என்று தோன்றுகிறது.