காஸா! படுகொலை நாட்களின் குறிப்புகள்

Rasha N. AbuShaaban இங்கிலாந்தின் Aberdeen பல்கலைக்கழக முதுநிலைப்பட்டம் பெற்றவர். பலஸ்தீன சிவில் சமூக அமைப்புக்களிலும் மனிதாபிமான மற்றும் அபிவிருத்திச் செயற்திட்டங்களிலும் பணியாற்றியவர். தற்போது சர்வதேச அரசு சார்பற்ற நிறுவனம் ஒன்றில் பணிபுரிகின்றார். உரிமைகளை உறுதிசெய்வதும், அதிகாரங்களைக் கையளிப்பதுவுமே, பெண்கள் குழந்தைகள், இளைஞர்கள் உள்ளடங்கலான அமைதிமிக்க பலஸ்தீன சமூகமொன்றைக் கட்டியெழுப்புவதற்கான திறவுகோல்கள் என்பது இவருடைய நம்பிக்கை. தற்பொழுது ஆக்கிரமிப்பு யுத்தம் நடைபெறும் காஸாவிலிருந்து இக்குறிப்புக்களை alochonaa.com இணையத்தளத்திற்காக எழுதுகின்றார்.

தமிழில் மொழிபெயர்ப்பு : சயந்தன்

Gaza, July 9, 2014
பாதுகாப்புமுனை, (“Protective Edge”)இஸ்ரேல்அறிவித்த புதிய யுத்தம், இன்று அதிகாரபூர்வமாக ஆரம்பித்தது.

மூன்று இஸ்ரேலியக் குடியேறிகள் கடத்தப்பட்டு வெஸ்ட்பாங்கில் சடலங்களாக மீட்கப்பட்ட நாள் முதலாகத் தொடர்ந்த அச்சுறுத்தல் இன்று வெடித்தது. இக்கொலைகளுக்கான மறுப்பையோ உரிமைகோரலையோ இதுவரை யாரும் வெளிப்படுத்தவில்லையென்ற போதும் இது ஹமாஸ் அமைப்பின் கைங்கரியம் என்பதே இஸ்ரேலின் உறுதியான நம்பிக்கை.

குடியேறிகள் கடத்தப்பட்ட சில மணித்தியாலங்களிலேயே வெஸ்ட்பாங்கிலுள்ள ஹமாஸ் உறுப்பினர்களின் வீடுகளை இஸ்ரேலியப் படைகள் தாக்கியழிக்கத் தொடங்கின. நூற்றுக்கணக்கான பாலஸ்தீனர்கள் கைது செய்யப்பட்டார்கள். கடந்த வாரத்தில் பாலஸ்தீன இளைஞர் ஒருவர் ஜெருசலேத்தில் கொலைசெய்யப்பட்டார். இவையனைத்தும் மூன்று இஸ்ரேலிய இளைஞர்கள் கடத்தப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டதற்கான பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகளாகவே கருதப்பட்டன.

இப்பிரதேசத்தில் பெருகிவரும் அழுத்தங்களுக்கு இஸ்ரேலின் பொறுப்பான பதிலுக்காகக் காத்திருந்த மக்கள், முதல்நாள் தாக்குதலிலேயே தாம் இலக்குவைக்கப்பட்டதில் உறைந்துபோயினர். ஆம், 365 சதுரகிலோமீற்றர் பரப்பும், 1.7 மில்லியன் மக்கட்தொகையும் கொண்ட காஸா நிலத்துண்டில் இஸ்ரேலியப் படையினர் நூற்றுக்கணக்கில் குண்டுகளை வீசத் தொடங்கினார்கள். ஆகாய வழி ரொக்கெற் வீச்சுக்களிலும் குண்டுகளின் பெருவெடிப்புக்களிலும் எங்களுடைய உடல்கள் குலுங்கி அதிர்ந்தன. இதயங்கள் நொருங்கித் துகள்களாயின.

இந்த யுத்தம் எத்தனை நாட்களைத் தின்னும்..? 2008 -2009 காலத்தய காஸ்ட்லீட் சண்டைபோல 23 நாட்கள் நீடிக்குமா..? அல்லது 2012 ஒபரேஷன் பாதுகாப்புத்தூணைப்போல 8 நாட்களில் முடியுமா.. ? இவற்றைவிட அதிக நாட்களா.. அல்லது சிலநாட்களுக்கா.. எது எப்படியோ இன்று முதல்நாள்.

Mideast Palestinians-Living Under Blockadeநேற்றிரவு ஒரு மணிநேரம்கூட என்னால் உறங்கமுடியவில்லை. வேவு விமானங்களின் இரைச்சலுடனேயே இரவு கழிந்தது.தலைக்கு மேலாக விமானங்கள் பறந்து கொண்டிருந்தன. புனித ரம்ஜான் மாதமென்பதால் நோன்பை முடித்து இரவிலேயே உணவு உட்கொள்வது வழமை. இரவிலிருந்தே குண்டுவீச்சுக்களும் தீவிரமடையத் தொடங்கின. இராணுவ நிலைகளையும் விவசாய நிலங்களையும் இஸ்ரேலியப் படைகள் குறிவைப்பதாக செய்தியில் சொன்னார்கள். விடியற்பொழுதில் இறுதியாகக் கண் சொருகும் வரைக்கும் செய்திகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். இரைச்சல்களுக்கும் வெடியோசைகளுக்கிடையும் ஓரிரு மணிநேரம் தூங்கமுடிந்தது. ஓரிரு மணிநேரம்தான். திடீரென பூமி அதிர்வது போல, படுக்கையும் வீடும் அதிர்ந்தன. மார்புக் கூட்டிலிருந்து இதயம் துள்ளி விழுந்தாற்போல உணர்ந்தேன். மூச்செடுக்கவும் மறந்த கணம் அது.

காலை துயரச்செய்திகளோடேயே விடிந்தது. நூற்றுக்கணக்கான பலஸ்தீன மக்கள் கொல்லப்பட்டிருந்தனர், பலர் காயமடைந்தனர், வீடுகள் தரைமட்டமாக்கப்பட்டன, பள்ளிவாசல்கள் தாக்குதலுக்குள்ளாகின.

வடக்குக் காசாவில் ‘அபுகவெராவின்’ குடும்பத்தில் குழந்தைகளுட்பட பலர் கொல்லப்பட்டிருந்தனர். கூரையின்மீது கூடி நின்று தாம் அப்பாவிமக்கள் என்பதை அடையாளப்படுத்தினால் தாக்குதலிலிருந்து தப்பமுடியுமென்று அவர்கள் நம்பியிருந்தார்கள். ஆனால், எதிரிப்படைகளிடம் மனிதாபிமானத்தை எதிர்பார்க்கமுடியுமா.. அவர்களுடைய விமானங்கள் மிகச் சாதாரணமாக ஏவுகணைகளை வீசின. படுகொலை அரங்கேறியது. பெண்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள் அனைவரும் வீட்டோடு சமாதியான புகைப்படங்கள் நெஞ்சை உருக்கின.

பலஸ்தீன வானொலிச் சமிக்ஞைகளை இடைமறித்து அவற்றில் தம்முடைய செய்திகளை இஸ்ரேல் இராணுவம் ஒலிபரப்பியது. பலஸ்தீனர்கள் தம்முடைய வீடுகளைக் காலிசெய்து பாதுகாப்பாக வெளியேற வேண்டுமாம். எங்ஙனம் சாத்தியம்.. ? காஸா கடலோரமெங்கும் இஸ்ரேலியப் போர்க்கப்பல்கள் வரிசையாகத் தொடுத்து நிற்கின்றபோது.. எங்கனம் சாத்தியம்.?முற்றுகைக்குள்ளான எல்லைகளைக் குறுக்கே கடந்துவிடத்தான் முடியுமா? தரையிலிருந்து சீறும் எறிகணைகளையும் வானத்தை மங்கச் செய்யும் விமானங்களையும் கடந்து பாதுகாப்பான வெளியேற்றம் எங்ஙனம்..?

இரவு பரவி விட்டது.நோன்பை முடித்துக்கொள்வதற்காக வானொலிகளை நிறுத்தி அமைதித் தருணங்களை முயற்சித்தோம். சாத்தியமானதுதானா அது..? விமானங்களையும் வெளியே கேட்கிற குண்டுச்சத்தங்களையும் நிறுத்திவைக்க இயலுமா. ? நாம் தொழுகை அழைப்பிற்காகக் காத்திருந்தோம். சோர்ந்த இதயத்தோடும் நீர்வழிந்தோடும் கண்களோடும் கைகளை மேலுயர்த்தித் தொழுதோம். இந்நாளில் தம்முடைய பிரியமான உறவுகளை இழந்தவர்களுக்காகவும், தம் வீடுகளைக் கண்முன்னே பறிகொடுத்தவர்களுக்காகவும், இறைவனைத் தொழுதோம். இன்றைய வலி மிகுந்த காட்சிகளை நினைவிற் கொண்டோம். இன்றைய முழுநாளும், இது யுத்தத்தின் முதல்நாள் என்ற நினைவு பரவியிருந்தது. இன்னமும் எத்தனை நாட்களை இது தின்னும்.. ?

இன்றைக்குப்பகல், தெற்கு இஸ்ரேல் நகரத்திலுள்ள இஸ்ரேலிய கடற்படைத்தளம் தாக்குதலுக்கு உள்ளானதாக ஹமாஸின் இராணுவப்பிரிவான அல்கஸாம் (Al-Qassam)தெரிவித்தது. இஸ்ரேலினுள்ளே சில மைல்களை எட்டும் உள்ளுார்த் தயாரிப்பு ரொக்கெற்றுக்கள், அப்பகுதி இஸ்ரேலியரைத் திகிலடையச் செய்திருக்கும். இச்செய்தி சிறுநம்பிக்கையை அளித்தது. ஆம். மிகக் கொடுமையான மௌனத்தை சர்வதேசம் கைக்கொள்ளும் இவ்வேளையில் அநியாயங்களைச் சகித்துக்கொண்டு மௌனமாயிருக்கத் தயாராயில்லாத புரட்சியாளர்கள் நம்முடனுள்ளார்கள் என்ற நம்பிக்கை இது. இவ்வகை ரொக்கெற்றுக்கள் இஸ்ரேலிற்குப் பெரியளவான இழப்புக்களை ஏற்படுத்தாதென்று தெரிந்ததுதான். பதிலடியாக நூற்றுக்கணக்கான எறிகணைகளை அவர்கள் ஏவுவார்கள். ஆனால், நாம் எதிர்த்துப் போராடுகின்றோம் என்பதையும் அரபு உலகிலிருந்தோ வேறெங்கிலுமிருந்தோ யாருக்காகவும் என்பதையும் உலகிற்குச் சொல்ல வேண்டும். ஏனெனில் நீதி நம்பக்கமே இருக்கின்றது. இழந்த உரிமைகளையும் நிலத்தையும் திரும்பப் பெறுவதற்கு நாம் போராடியே தீரவேண்டும்.

யுத்தத்தின் முதல் நாள் இரவில் கரைந்து போகிறது. இதுவரை 22 பலஸ்தீனர்கள் கொல்லப்பட்டுள்ளார்கள். 125 பேருக்குக் காயங்கள். இந்த எண்ணிக்கை நிமிடத்திற்கு நிமிடம் உயர்கிறது. காஸாவின் வெளியிலிருந்கும் சிலருக்கு இவை வெறும் இலக்கங்களே. ஆனால் எங்களுக்கு - காஸாவின் மக்களுக்கு, இவை புள்ளிவிபரங்கள் அல்ல. இந்த இலக்கங்கள் எங்களுடைய வலிகள், அடுத்து எவர் கொல்லப்படுவார் என்கிற துயர்.. எவ்வகைக் குண்டு வீசப்படுமென்ற அச்சம்..

இந்தப்பொழுதில் நம்மால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம் வலிமையையும் பொறுமையையும் அருளும்படி இறைவனை வேண்டிக்கொள்வதுதான்.

Gaza, July 10, 2014

சண்டையின் இரண்டாம் நாள். வாழ்வில் ஒருபோதும் அனுபவித்திராத பயங்கரத் தருணங்களை இந்த நாளில் கடந்தேன்.

மதியத்தின் பின்னர், வீடு அதிர்ந்தாடிய பெரு வெடியொலியிற்குச் சில நிமிடங்கள் கழித்து தொலைபேசி அழைத்தது. அக்கா அழைத்தாள். “இஸ்ரேலிய விமானங்கள் தாக்குகின்றன. அயலவர்களும் நாங்களும் வீடுகளிலிருந்து வெளியேறிவிட்டோம். அனைத்தும் தரை மட்டம்” என உடைந்துவிழும் குரலில் அவள் சொன்னாள். பேசிக்கொண்டிருந்த போதே இணைப்பு அறுந்தது. மீண்டும்அழைப்பதற்காகத் தீவிரமாக முயற்சித்தேன். கைகூடவேயில்லை.

அப்பாவும் சகோதரரும் நேராகச் சென்று அவளை எங்களுடைய வீட்டிற்கு அழைத்துவர முடிவெடுத்தார்கள். வெறுச்சோடிப்போன தெருவில் காரைச் செலுத்தினார்கள். மேலுமொரு இடிமுழக்கவொலி கேட்டது. என் இதயம் துடிக்கின்ற சத்தம், மொத்த உலகிற்கும் கேட்கக்கூடும். எண்ணங்களெல்லாம் இடைவெட்டப்பட்டுவிட்டன. அம்மாவை அமைதிப்படுத்த வேண்டும். நானும் முழுவதுமாக நிலைகுலைந்து போயிருந்தேன்.

இஸ்ரேலியப் படைகளையும் அவர்களுடைய போர்க்கப்பல்களையும், விமானங்களையும், தாங்கிகளையும் காஸாவிலிருந்து துடைத்தழிக்கும் மாபெரும் சக்தியை நான் கொண்டிருக்க வேண்டுமென்று அந்தக் கணத்தில் ஒரு வெறி.

அக்காவையும் அவளுடைய குழந்தைகளையும் வாசலில் கண்ட வரையிலான இந்த 20 நிமிடங்கள் என் வாழ்க்கையில் பயங்கரமானதும் திகிலானதுமான அனுபவமாகப் பதிந்துவிட்டது. அக்காவின் மகன் என்னை ஆரத்தழுவினான்.

அக்காவும் அவளுடைய குடும்பத்தாரும் எங்களோடே தங்கப்போகிறார்கள். அயல் வீடுகள் தகர்க்கப்பட்டபோது எப்படியெல்லாம் கதறினார்களென்று அக்கா சொன்னாள். F 16 விமானத்திலிருந்து ரொக்கெற்றுக்கள் வீசப்படுவதற்கு முன்பாக அபாச்சி ரக உலங்கு வானூர்தி இலக்குவைக்கப்பட்ட வீட்டின்மீது எச்சரிக்கைக் கணைகளை வீசும். (F 16 இற்கு இலக்கை அடையாளம் காட்டும் நடவடிக்கையே இது) குறிவைக்கப்பட்ட வீடுகளிலிருந்து வெளியேற சிலநேரங்களில் அவகாசம் கிடைக்கும். பல நேரங்களில் கிடைப்பதில்லை. அதிஷ்டவசமாக அக்காவும் கணவரும் கட்டிட இடிபாடுகளுக்கிடையில் தப்பித்துக்கொள்ள குழந்தைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு கீழ்த்தளத்தில் பதுங்கிக்கொண்டார்கள். எச்சரிக்கைக் கணை வீசப்பட்ட ஆறாவது நிமிடத்தில் F 16 இலன் ரொக்கெற்றுக்கள் வீடுகளைப் பதம் பார்த்தன. அக்காவின் எதிர்ப்புற வீடு இலக்கானது. அங்கிருந்து பெண்களும் குழந்தைகளும் கதறியழும் ஓலம் பின்தொடர்ந்தது.
நான் அக்காவின் குழந்தைகளைப் பார்த்தேன். இந்த அனுபவங்கள் எப்படியான உளவியல் தாக்கத்தை அவர்களில் ஏற்படுத்தும் என்பதை நினைக்கவே அச்சமாயிருந்தது. இந்த யுத்தத்தை எதிர்கொள்ளும் மக்கள், பெண்கள், குழந்தைகளையே என்னுடைய நினைவுகள் சுற்றின. முன்னைய யுத்தகாலங்களில் காஸாவில் பாதிக்கப்பட்ட சிறுவர்களுக்காக நான் பணியாற்றியிருக்கின்றேன். போருக்குப் பின்னான காலங்களில் இச்சிறார்களைக் கையாள்வதும், சிகிச்சையளிப்பதும் எத்துணை சிக்கலானதென்றும் உணர்வுமயமானதென்றும் நான் அறிவேன். .

இன்றைய நாளின் தொடக்கத்தை நினைவுபடுத்துகிறேன். விமானங்களின் இரைச்சலாலும் செய்திகளைப் பின்தொடரவேண்டுமென்ற ஆவலாலும் நேற்றிரவு நித்திரைகொள்ள முடியவில்லை. ஒவ்வொரு குண்டுச் சத்தங்களிற்குப் பிறகும் தன்னிச்சையாக பேஸ்புக்கில் தகவல்களைத் தேடிக்கொண்டோ அல்லது வானொலியை முடுக்கிக்கொண்டோயிருந்தேன்.

சிலமணிநேரம் தூங்குவதும், மறுபடியும் எழுந்து செய்திகளை அறிவதுமாக பொழுது கழிந்தது. நாள் முழுவதும் இஸ்ரேலியக் கடற்படைகள் காஸாவின் அடையாளம் காணமுடியா நிலைகளை இலக்குவைத்துக் கடுமையான ஷெல் தாக்குதல்களை நடத்தியிருந்தன. வீடுகளையும் பள்ளிவாசல்களையும் பெண்களையும் குழந்தைகளையும் குறிவைக்கும் கடல், வான் தாக்குதல்கள் பற்றியே எல்லாச் செய்திகளுமிருந்தன. இஸ்ரேலின் குறி அம்புலன்ஸ்களிலும், மருத்துவ வாகனங்களிலும், ஊடகங்கங்களிலுமே இருந்தது.. வெறித்தனம்.. இந்த யுத்தம் பிரதானமாக அப்பாவிகளையே குறிவைக்கின்றது. மனிதாபிமானச் சட்டங்களும் சர்வதேச ஒழுங்குகளும் எங்கே போயின..? ஜெனிவா ஒப்பந்தங்கள் என்னாயின ? ஐக்கியநாடுகள் சபை என்றழைக்கப்படும் நிறுவனத்தின் பணிதான் என்ன? பலஸ்தீனர்கள் தம் துயரைத் தாமே தாங்கிக்கொள்ள வேண்டியதுதானா..? இஸ்ரேலின் நில ஆக்கிரமிப்புக்களிலிருந்து மக்களைக் காப்பாற்ற ஐ.நா.மன்றம் சிறு காலடியைத்தன்னும் முன்வைத்ததில்லை. தலையிட்டதுமில்லை. வெட்கக்கேடு ஐ.நா. மன்றமே..

காஸாவின் பிரதான வைத்தியசாலையான ஸிபா தன்சக்திக்கு மீறி இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. கடுமையான காயங்களுக்கு உள்ளானோரை வெளியேற்றுவதற்காக எகிப்தின் ரஃப்பா எல்லையைத் திறந்துவிடும்படி எகிப்திடம் கோரிக்கை விடுத்திருந்தது. ஆனால் அவசர வேண்டுகோளுக்குப் பின்னரும் ரஃப்பா மூடித்தான் கிடக்கிறது. ஹமாஸ் இயக்கத்தைத் துடைத்தழிக்கும் பரஸ்பர நலனின் அடிப்படையில் – காஸாமீதான தாக்குதல்கள் எகிப்திய அதிகாரிகளின் முன் அனுமதியுடனும் ஒருங்கிணைப்புடனுமே நடைபெறுவதாகச் சொல்கிறார்கள்.
நோன்பு முடிக்கும் நேரம். மின்சாரமில்லை. பகலில் 8 மணி நேர விநியோகமே உண்டு. எப்படியாயினும் சிறுவெளிச்சத்திற்கும் இணைய இணைப்பிற்கும் போதுமான மின்கலச் சேமிப்பிருந்தது. வேவு விமானங்கள் பறக்கும் வானத்தின் இருண்மையிலும் எரிக்குமாற்போன்ற கோடையிலும் ஆகக்குறைந்தது ஒரு மின்விசிறியையாவது நம்மால் சுழலவைக்க முடிந்தது.

இன்றைய நாளில் மேலுமொரு துயரமான சாவுச்செய்தி கிடைத்தது. நெருக்கிய நண்பனின் இரண்டு உறவினர்கள் இறந்து விட்டார்கள். அவர்கள் சாதாரண பொதுமக்கள். நிராயுதபாணிகள். குண்டுவீச்சில் எரிக்கப்பட்ட அவர்களுடைய பண்ணையைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தார்கள். காஸாவின் மத்தியிலிருந்த பண்ணை. அபாச்சி உலங்கு வானூர்தியிலிருந்து வீசப்பட்ட எச்சரிக்கைக் கணைகளை அவர்களால் விளங்கிக்கொள்ள இயலவில்லை. சில நிமிடங்களிலேயே சாவு அவர்களை அரவணைத்தது. அவர்கள் குடும்பஸ்தினர்கள். அவர்களுக்குக் குழந்தைகள் இருந்தன. வாழ்வும் பிரியமான உறவுகளுமிருந்தன.

நான் உறைந்தே போனேன். இது இரண்டாவது நாளின் முடிவா.. அல்லது மூன்றாவது நாளின் தொடக்கமா.. குழம்பிப்போயிருந்தேன்.. எதுவும் நிச்சயமாயில்லை. நேரப் பிரக்ஞையை முற்றாக இழந்துவிட்டேன். மணித்துளிகள் கடந்துகொண்டிருந்தன. குண்டுவீச்சுக்கள் தொடர்கின்றன. வேவுவிமானங்கள் இரைகின்றன. நாம் இன்னமும் உயிருடன் உள்ளோம். ஆம் இந்தக் கணம்வரை.

யுத்தத்தின் இந்நொடி வரை 450 ஏவுகணைகள் வீசப்பட்டுவிட்டன. 55ற்கும் அதிகமான வீடுகள் மண்ணாகின. பலஸ்தீன மருத்துவர்களின் கருத்துப்படி சாவு எண்ணிக்கை 58 ஆக உயர்ந்திருந்தது. காயமடைந்தோர் 486இற்கும் அதிகம் – எல்லாமுமே இக்கணம் வரை.

கொல்லப்பட்ட இந்த மக்கள் தமக்கென ஒரு பெயரைக் கொண்டிருந்தார்கள். நிறையக் கனவுகளோடிருந்தார்கள். உலகின் எந்தச் சட்டத்தின் கீழ் இவர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள்..?

சோர்வுற்ற உடலுக்கும் ஆன்மாவிற்குமான ஓய்வுவேண்டி சில மணித்துளிகள் உறங்க விரும்பினேன். அவசரகால வேளைகளில் வெளியேறிச் செல்வதற்கேதுவாக உடை உடுத்திக்கொண்டேன். முக்கிய ஆவணங்களைப் பொதி செய்து வைத்துக்கொண்டேன். விடியப்போகின்ற நாளாவது அமைதியைக் கொண்டுவருமா..?

யுத்தத்தின் இரண்டாவது நாள் முடிந்தது.

Gaza, July 11, 2014
போரின் மூன்றாவது நாள். கடந்த இரவு சில நிமிட உறக்கத்தை விரும்பியிருந்தேன். ஆனால், விரும்பியதெல்லாமுமா கிடைத்துவிடுகிறது.? இனிவரும் நாட்கள் அமைதியைக் கொண்டுவருமென்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால், வானத்திலிருந்தும் கடலிலிருந்தும் வெறித்தனம் மிக ஏவப்பட்ட குண்டுகளோடுதான் இரவே ஆரம்பித்தது. யுத்தம் தொடங்கியதிலிருந்து நேற்றைய இரவுதான் வான்வழி – கடல்வழித் தாக்குதல்கள் தீவிரமாயும் திகிலூட்டுவதாயும் இருந்ததாக உணர்ந்தேன். யுத்தம் – உண்மையில் இப்படி அழைக்க நான் விரும்பவேயில்லை. அமெரிக்க எழுத்தாளர் நோம் ஸோம்ஸ்கியின் மேற்கோளொன்றினை நினைவுபடுத்துகிறேன். 2012ல் காஸாமீது தாக்குதல்கள் மேற்கொள்ளப்பட்ட காலத்தில் அவர் சொன்னார்:

இஸ்ரேல்,நுட்பமான தாக்குதல் ஜெற் விமானங்களிலிருந்தும் கடற்படைக் கப்பல்களிலிருந்தும் குண்டுகளைவீசி சன நெரிசல் மிகுந்த அகதி முகாம்களையும், பாடசாலைகளையும், வீடுகளையும், பள்ளிவாசல்களையும் சேரிகளையும் அழிப்பதன் ஊடாக – வான்படை அற்ற, வான்பாதுகாப்பு அற்ற, கடற்படை அற்ற, கனரக ஆயுதங்கள் அற்ற, நெடுந்தூர எறிகணைகள் அற்ற, கவசங்கள் அற்ற, இராணுவம் அற்ற பிரசைகள்மீது தாக்குதலை நடாத்தி அதனைப் போர் என்கிறது. இது போரல்ல. இது படுகொலை. நோம் ஸோம்ஸ்கி –

எங்கேயும் ஓடவியலாதபடி எங்கேயும் மறைந்துகொள்ள முடியாதபடி சனங்களை அடைத்துப் படுகொலை செய்வதற்கும், அவர்களுடைய வீடுகளைத் தரைமட்டமாக்குவதற்கும் பெயர் யுத்தமல்ல. அது கொலை. இனப்படுகொலை.

மேற்குலக நாடுகளிலும், அமெரிக்கா, அவுஸ்ரேலியநாட்டுப் பகுதிகளிலுள்ள மக்களுக்கும் காஸாவில் என்ன நடக்கின்றது என்று எதுவுமே தெரிவதில்லையா என்று யோசிக்கின்றேன். அவர்கள் ஏன் தொடர்ந்தும் அமைதியாயிருக்கிறார்கள். எங்களுக்காகக் குரல் கொடுக்க முஸ்லீமாகத்தான் இருக்கவேண்டுமென்றில்லையே. மனிதர்களாயிருந்தாலே போதுமே..

ஆனால் இந்த அமைதி ஆச்சரியப்படுத்தவில்லை. மேற்கு ஊடகங்களின் இஸ்ரேலிய ஆதரவு நிலைப்பாட்டிற்கு இதுவோர் ஆதாரம். ஜெருசலேத்திலும், ஜாவாவிலும், அஸ்கலோனிலும் ரெலாவிவிலும் அவர்களுக்குள்ள பார்வையையும் காஸாவில் உள்ள பார்வையும் ஒப்பிட முடியாதவை. இஸ்ரேலின் தன் சார்புப் பிரச்சாரத்தினையே மேற்கு ஊடகங்களும் கிளிப்பிள்ளைபோல ஒப்புவிக்கின்றன என்பது ஊகிக்கக்கூடியதுதான். பலஸ்தீன இஸ்ரேலிய முரணில் ஏற்படுகின்ற – சிறிதோ பெரிதோ – ஒவ்வொரு சம்பவங்களையுமே அதன் பின்னணியிலிருந்தும், நூற்றாண்டுகால வரலாற்றிலிருந்தும் துண்டித்து – அதனைத் தனியே ஒரு நிகழ்வாக்கிப் பரப்புரை செய்வதை இஸ்ரேல் தொடர்ச்சியாக மேற்கொள்கிறது. ஹமாஸின் பயனற்ற ஒரு ரொக்கெற் இஸ்ரேலிய இலக்கொன்றைத் தாக்குகிறதென்றால் அந்த ரொக்கெற் மட்டுமே செய்தியாக ஊதிப் பெருப்பிக்கப்படுகின்றது. அதன் பின்னணியும் அரசியல் சூழலின் விளக்கமும் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் கேள்விகள் எழுப்படும்போது அதனைத் “தீவிரவாதத்திற்கான சேவைகள்” என்றே சியோனிஸ்ட்டுகள் சொல்கிறார்கள். அவர்களுடைய பிரச்சாரங்களினால் தாம் குருடர்கள் ஆக்கப்படுவதை உலக மக்கள் அனுமதிக்கக் கூடாது.

அவர்கள் உண்மைகளைத் தேட வேண்டும். முழுமையான நிலவரத்தை அறிந்து நீதியின் பக்கம் நிற்க வேண்டும்.

நான் முற்றிலும் சோர்ந்து போய்விட்டேன். வெடியோசைகளுக்கான உடலின் எதிர்வினை மேலும் வலுக்கிறது. இன்றுதான் நான் முதற்தடவையாக அழுதேன். நான் தூங்கவேண்டும். நான் அமைதிடைய 10 நிமிடங்களாவது வேண்டும். வினாடிக்கு வினாடி என்னைப் பின்தொடரும் செய்திகளை நான் நிறுத்த வேண்டும். ஆனால் முடியவில்லை. இஷாத் தொழுகைப் பிரார்த்தனை ஒலிகேட்கும் வரைக்கும், வெடியோசைகளின் ஆதிக்கம்தான் காற்றை நிறைத்திருந்தது. அல்லாஹூ அக்பர் (இறைவனே பெரியவன்) தொழுகையைக் கேட்டேன். எனக்குள்ளேயே அதனை மறுபடியும் மறுபடியும் சொல்லிக் கொண்டேன். இறைவனே பெரியவன்.. இஸ்ரேலை விடவும் இறைவனே பெரியவன். அவர்களுடைய படைகளை விடவும் இறைவனே பெரியவன்.. அவர்களுடைய விமானங்களை விடவும் இறைவனே பெரியவன்.. இறைவனே பெரியவன்..

எப்படியோ சில மணிநேரம் தூங்கமுடிந்தது. வானொலியை முடுக்கினேன். ஐ.நா.செயலர் பான்கி மூன் ரஃப்பா எல்லையைத் திறந்துவிடுமாறு கோரியிருந்தார். கடவையைத் திறந்துவிடும்படி எகிப்திடம் கேட்க முடிந்த அவரால் காஸாவிற்கு எதிரான தாக்குதல்களை நிறுத்தும்படி ஏன் இஸ்ரேலைக் கேட்கமுடியவில்லை..?

இறுதியாக காயமடைந்தோரை வெளியேற்றுவதற்காகவும் மருத்துவ வழங்கலை காஸாவிற்குள் மேற்கொள்ளவும் – ரஃப்பா எல்லையைத் திறந்துவிடுவதாக எகிப்து முடிவுசெய்துள்ளது. நல்லதுதான். ஆனால் நரகத்திலிருந்து வெளியேறி சொர்க்கத்திற்குச் செல்வதற்கான வழியைத் திறந்து விடுவதைப் போன்றதல்ல இது. உடலை எரிக்கும் இக்கோடை காலத்தில், 8 மணிநேரம் பாலைவனத்தில் பயணம் செய்து நூற்றுக்கணக்கான காயமடைந்தோரை கெய்ரோ கொண்டுசெல்வதென்பது அவர்களுக்கு மேலும் துன்பத்திற்கான வாசலைத் திறந்துவிடுவதற்கு ஒப்பானது.

காஸாவில் பெரும்பாலான நகரங்களில் கழிவுநீரை வெளியேற்றும் நான்கு பாரிய குழாய்களைக் கொண்ட அல்முன்ராடா சேதமாக்கப்பட்தடுள்ளது. விளைவாகக் கழிவுநீர் இப்பொழுது கடலில் கலக்கின்றது. தாக்குதல்களுக்குச் சிலவாரம் முன்னதாகவே எரிபொருள் நெருக்கடி காரணமாக மிகக்குறைந்த கழிவுநீரை கடலோடு கலக்க வேண்டியேற்பட்டிருந்தது.அப்பொழுதே காஸாவின் கடற்கரைகள் ஆபத்தானவையென்றும் அசுத்தமானைவயென்றும் அதிகாரிகள் அறிவித்திருந்தார்கள். காஸா மக்களுக்கான ஒரேயொரு புகலிடம் கடற்கரைதான். பொழுதுபோக்கவும் மகிழ்ச்சிக்காகவும் அவர்கள் நாடிச்செல்கிற ஒரேயொரு இடம் அதுதான்.

அந்தக் கடற்கரையிலேயே அர்ஜென்ரீனாவிற்கும், நெதர்லாந்திற்கும் இடையிலான உலகக்கோப்பைக் காற்பந்தாட்ட அரையிறுதி ஆட்டத்தைக் கண்டுமகிழ விடுதியொன்றில் சிலர் கூடியிருந்தனர். இஸ்ரேலிய யுத்த வான்கலங்கள் அவர்களை இலக்கு வைத்தது. விளையாட்டை ரசித்துக்கொண்டிருந்த இருபது இளைஞர்களில் ஆறுபேர் அவ்விடத்திலேயே கொல்லப்பட்டனர். பலர் காயமடைந்தனர். மொத்த உலகமுமே உலகக்கிண்ணப் போட்டியில் கவனத்தைக் குவித்து நிற்க காஸாவில் நாம் இவ்வருடத்தின் யுத்தக்கிண்ணத்தில் அலைகழிக்கப்பட்டோம்.

யுத்தம் முடிவிற்கு வந்தபின்னர், காஸாவிற்கு உதவிகளைச் செய்யப்போகின்ற சர்வதேசத் தொண்டு நிறுவனங்களை நினைத்துப் பார்க்கிறேன். மறுபடியுமொரு காலத்தில் மறுபடியுமொரு யுத்தம் தொடுக்கப்பட்டு காஸா மீண்டும் அழிக்கப்படும்வரை அவர்கள் காஸாவைப் புனரமைப்பார்கள். ஆனால், பலஸ்தீனர்களுக்கு தேவை உதவிகள் அல்ல. நிலைப்பாடுகளே. நமக்குத் தேவை முடிவுகளே. நமக்குத் தேவை மீண்டுமொருமுறை ஒடுக்குமுறையாளர்கள் இதனை மேற்கொள்ளாத பொறிமுறைகளே.. அதுவல்லாமல் அழிவுகள் நடக்கும்வரை காத்திருப்பதும் பின்னர் உதவிகளோடு காஸா மக்களை நாடிவருவதுமல்ல.

பொறுப்புணர்வோடு இந்தச் சொற்களை எழுதுகிறேன். தன்குழந்தையின் உடல் அவயங்களை கண்முன்னாலேயே சேகரித்து வைத்திருக்கக் கண்ட தாயின் கதையை நான் சொல்லவேண்டும். குடும்பத்தின் அத்தனைபேரையும் இழந்த தந்தையின் கதையை நான் சொல்லவேண்டும், இடிபாடுகளிடையில் காலைத் துண்டித்துக்கொண்ட இளைஞனின் கதையை, இன்னும் சிலவாரங்களில் திருமணம் செய்யவிருந்த துணையை இழந்த பெண்ணின் கதையை, பத்து வயதேயான மரியம் அல் மஸ்ரியின் தந்தை – தன் ஒரேயொரு மகளைக் குரூரமான முறையில் இழந்த கதையை, பிரேதங்களிடையே தன் இரண்டுபிள்ளைகளையும் அடையாளம் காணவென வைத்தியசாலைப் பிணவறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்ட இளம்தாயின் கதையை, கட்டிட இடிபாடுகளிடையே அகப்பட்டுச் செத்தவர்களின் பிய்ந்த உடலங்களைக் கண்ட மருத்துவர்களின் கதையை, மட்டான அடிப்படை வசதிகளோடும் சாதாரண வளங்களோடும் சக்திக்கு மீறிச் சிகிச்சை அளிக்கும் மருத்துவர்களின் கதையை.. இப்படி எல்லாக் கதைகளையும் நான் சொல்லவேண்டும்.

என் மக்களின் துயரத்தினதும் வடுக்களினதும் கதைகள் இவை. அவர்களுடைய இதயத்தில் உருவான கதைகள். இஸ்ரேலின் ஆக்கிரமிப்பு முடிவுக்கு வரவேண்டுமென்று விரும்புவதைத் தவிர வேறெதையும் வேண்டாத – அதிகாரங்கள் அற்ற நிராயுதபாணிகளின் கதைகள்..

மூன்றாவது நாள் ஏறக்குறைய முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. சண்டை மேலும் தொடரும் என்று இஸ்ரேல் அறிவித்துள்ளது. எதிர்வரும் நாட்களில் தரைவழிப் படையெடுப்பையும் இஸ்ரேல் தீவிரப்படுத்தும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது.

சாவு எண்ணிக்கை 90. காயம் 700. 650இற்குக் குறையாத ஆகாய வழித்தாக்குதல்கள்.

பழிவாங்கும் உணர்வையே தம் இதயம் முழுவதும் ஏந்தி நிற்கிற ஒரு மக்கள் கூட்டத்தை இஸ்ரேல் உருவாக்குகிறதா.. ?

Gaza, July 12, 2014
நான்காவது நாள் ஏற்கனவே முடிந்துவிட்டது. உண்மையில் நான் இப்படி எழுதிக்கொண்டிருப்பதையும் நாட்களை எண்ணிக்கொண்டிருப்பதையும் நிறுத்தவே விரும்புகிறேன். இந்தத் தாக்குதல்கள் விரைந்து முடியவேண்டும். கடந்த இரவு கடுமையான கடல் வழித்தாக்குதலோடுதான் ஆரம்பித்தது. கடற்கரையையண்டி வசிப்பதனால் தாக்குதலின் கடுமையையும் வீச்சையும் கேட்கவும் உணரவும் முடிந்தது. காஸா துறைமுகப்பகுதியில் காஸா ஆர்க் செயற்திட்டத்தின் படகுகளை இஸ்ரேலியத் தாக்குதல்கள் குறிவைத்திருந்தன. (காஸா ஆர்க் - பலஸ்தீன படகுகள் கூட்டமைப்பு, மீனவர் அமைப்புக்கள் மற்றும் சர்வதேச அமைதிச் செயற்பாட்டாளர்களை உள்ளடக்கிய ஒரு செயற்திட்டம்). துறைமுகப்பகுதியில் பெரும் தீ மூண்டது. மீனவர்களுடைய படகுகள் எரிந்து நாசமாகின. காஸா மீனவர்கள் கடற்கரையிலிருந்து 3 கடல் மைல் பிரதேசத்திற்குள்ளேயே மீன்பிடியில் ஈடுபட முடியுமென்ற கட்டுப்பாட்டை ஆக்கிரமிப்பின் இன்னுமொரு வடிவமாக இவ்வாரத்தின் தொடக்கத்தில் இஸ்ரேல் அரசு விதித்திருந்தது. இக்கட்டுப்பாடு காஸா மீனவர்களுக்கும் அவர்களுடைய குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரத்துக்கும் கடுமையான பாதிப்புக்களை ஏற்படுத்தும். ஏற்கனவே இஸ்ரேலினுடைய கட்டுப்பாடு 6 கடல் மைல் தூரமென வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் நல்ல மீன்வளம் இவ்வரம்பை மீறியே வாய்ப்பாதால் மீனவர்கள் அதிகமான நெருக்கடிகளைச் சந்தித்து வந்தார்கள். எல்லையை நெருங்கிய சமயங்களில் மீனவர்கள் கொல்லப்பட்டதும் கைது செய்யப்பட்டதுமான சம்பவங்கள் நிறைய நடந்துள்ளன. அவர்களுடைய படகுகள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டுள்ளன.

இஸ்ரேலின் தரைவழியான படையெடுப்பு இன்னமும் ஆரம்பிக்கப்படவில்லை. ஹமாஸின் இராணுவப்பிரிவான அல் கஸாம் படையணிகள் அதற்கு அச்சுறுத்தலாக உள்ளன. அல் கஸாம் படையணிகள் தயாராக இருந்தார்கள். தம்முடைய ஆற்றலையும் திறனையும் அவர்கள் இஸ்ரேலியருக்கு ஏற்கனவே உணர்த்தியிருக்கிறார்கள். நான் எந்த அரசியல் கட்சியுடனும் தொடர்பில் இல்லையென்ற போதிலும், ஆம்! நான் ஒப்புக்கொள்கின்றேன், எதிர்த்து நிற்கும் இந்தப் போர்க்குணம் என்னைப் பெருமையடையச் செய்கின்றது. இன்றும், பல பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னிருந்தும், பலஸ்தீனர்கள் எதிர்கொள்கின்ற ஆக்கிரமிப்பையும் அநியாயத்தையும் அநீதியையும் பொறுத்துக்கொண்டு அவர்கள் மௌனமாக இருந்ததில்லை. அவர்களுடைய எறிகணைகள் இஸ்ரேலின் உள்ளே சென்று வெடித்துச் சேதங்களை உண்டு பண்ணத்தொடங்கியிருக்கின்றன. இஸ்ரேலின் இழப்புக்கள் பற்றி அதிகாரபூர்வமாக எந்தத் தகவலையும் நான் கேட்கவில்லையென்ற போதிலும் இஸ்ரேலிய ஊடக ஆய்வாளர்கள் சில தகவல்களைச் சொல்லியிருந்தார்கள். ஏவுகணைகளை வானிலேயே தடுத்து அழிக்கும் Iron Dome எனப்படும் ஏவுகணை எதிர்ப்புப் பொறிமுறையை நம்பவேண்டாமென்றும் ஒவ்வொரு தடவையும் அபாய ஒலி கேட்டதும் தரையோடு விழுந்து படுக்குமாறும் ஜெருசேலம் நகராட்சி மக்களைக் கேட்டிருந்தது. ஆம், சில பத்து பலஸ்தீன எறிகணைகள் இஸ்ரேல் பகுதியில் விழுந்து சேதங்களை உண்டு பண்ணியிருந்தனதான். ஆனால் இவை நூற்றுக்கணக்கான வீடுகளைத் தரைமட்டமாக்கியிருக்கின்றனவா? கணக்கற்ற சனங்களின் சாவுக்குக் காரணமாயிருந்திருக்கின்றனவா..? நிச்சயமாக இல்லை. ஆனால் இஸ்ரேலின் ஏவுகணைகள் காஸா முழுவதையும் சல்லடையாக்கியிருக்கின்றன

கண்விழிக்கையில் நான் முதலில் கேள்வியுற்ற செய்தி ரஃப்பாவில் நடந்த படுகொலையைப் பற்றியதுதான். விடிகாலைப் பொழுதில் ஹான்னன் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான மூன்று கட்டிடங்கள், மனிதர்கள் உள்ளே உறங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது எவ்வித எச்சரிக்கைகளும் வழங்கப்படாமலேயே F 16 ஏவுகணைகளால் தாக்கி அழிக்கப்பட்டன. ஐந்து குடும்ப உறுப்பினர்கள் கொல்லப்பட்டனர். 15 பேர் காயமடைந்தார்கள். இப்பொழுது தாக்குதல் எச்சரிக்கைகள் இஸ்ரேலிப் படைகளால் வழங்கப்படுவதில்லை. எவ்வளவு பயத்தை விதைக்கக்கூடிய அநீதியிது? பிறிதொரு குடியிருப்புத் தொகுதி மீதான தாக்குதலில் இளம் மருத்துவர் அனாஸ் அபு அல் காஸ் கொல்லப்பட்டார். அனாஸ் ஏற்கனவே 2008-2009 யுத்தத்தில் தன் பெற்றோரை இழந்தவர். தொடரும் ஒவ்வொரு யுத்தமும் எங்களுடைய முழுக் குடும்பங்களையும் அழிக்கின்றன. ஒரு போரில் சாகாவிட்டால் அடுத்ததில்! இப்படியாக தொடர்ச்சியாக!

இரவு கடுமையான ஷெல் தாக்குதல்களோடு தொடங்கியது. ஆனால் நேற்றை விட இன்றைய பகல்பொழுது அமைதியாயிருந்தது. காஸா நகரப்பகுதியில் குண்டுகள் குறைவாகவே ஏவப்பட்டன. ஆயினும் தூரத்தில் குண்டுச் சத்தங்களை என்னால் கேட்கமுடிகிறது. செய்திகளின்படி இஸ்ரேலின் கடுமையான தாக்குதல்கள் காஸாவின் வடக்கு, தெற்கு மற்றும் மத்திய பகுதிகளையே நடந்து வருகின்றன.

இஸ்ரேலிற்கும் ஹமாஸிற்கும் இடையில் அதிகரிக்கும் வன்முறைகளை முடிவுக்கொண்டு வருவதற்கான யுத்த நிறுத்தப் பேச்சுக்களுக்கு அமெரிக்கா உதவும் என்று ஜனாதிபதி ஒபாமா இன்று அறித்தார். ஐ.நா செயலர் பான் கி மூனும் இரு தரப்பும் மோதலைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டுமென்று வலியுறுத்தியுள்ளதோடு இந்தப் பகுதி மொத்தமும் கத்தி முனையில் இருப்பதாக ஐநாவின் பாதுகாப்பு அமைப்பிடம் வர்ணித்திருந்தார் .சில மணிநேரம் கழித்து பத்திரிகையாளர் சந்திப்பொன்றில் நெதன்யாகு – இஸ்ரேலியப் பிரதமர் எப்பேர்பட்ட அழுத்தமும் ஹமாசின் மீதான எங்கள் தாக்குதல்களை தடுக்கமுடியாது என்று குறிப்பிட்டார். வெளியுறவுத் துறை அமைச்சரான லிபெர்மான் இது இறுதிவரை சென்று பார்ப்பதற்கான நேரம் என்றும் எட்டாவது Iron Dome க்கான பேட்டரி தயாராக இருப்பதாகவும் தெரிவித்தார்.

நாள் முழுவதும் கடுமையான அழுத்தத்தின் கீழ் வாழ முடியாது. நாங்கள் கூடிப் பேசுகிறோம். குழந்தைகளை பீதியடையாமலிருக்க முயற்சிக்கின்றோம். குண்டுகளின் சத்தங்களை வைத்தே கடலிலிருந்து வீசப்படுகினறதா அல்லது விமானத்திலிருந்தா என்று அக்காவின் மகன் கணித்துச் சொல்கிறான். அவ்விடயத்தில் அவனோடு போட்டியிட முடியவில்லை. எனக்கு இது இரண்டாவது யுத்தமே. அவனோ 2008, 2012, 2014 – மூன்று யுத்தங்களின் சாட்சியாக இருக்கின்றான். பதினான்கு வயதுப் பையன், எதிர்காலத்தில் தன் பிள்ளைகளுக்கும் பேரப்பிள்ளைகளுக்கும் சொல்வதற்காக தன்னிடம் நிறையக் கதைகள் என்கிறான். எமது மண்ணை மீண்டும் அடைந்த பிறகு ஜெருசேலத்தில் உள்ள அல் அக்ஸா பள்ளிவாசலில் ஒவ்வொரு வெள்ளித் தொழுகைக்கும் செல்வேன் என்கின்றான். காஸாவின் குழந்தைகள் நீதி வெல்லுமென்ற உணர்வோடு வளர்கிறார்கள். ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் ஒருநாள் விலகிச் செல்வார்கள் என்றும் நாம் மறுபடியும் நம் நிலத்தை அடைவோம் என்றும் அவர்கள் நம்புகிறார்கள்.

பலஸ்தீனத்தின் ஜனாதிபதி என்று ”அழைக்கப்படுகின்ற” மெஹ்மூத் அப்பாஸ் சண்டை ஆரம்பித்த இந்நாட்களில் முதற்தடவையாக வாய்திறந்தார். வன்முறைகளை நிறுத்துவதற்காக தான் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் தோல்வியடைந்து விட்டன என்றார் அவர். படுகொலை செய்யப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான மக்களை உண்மையாகவே இவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறாரா.. அவர்களைக் குறித்துக் கவலைப்பட்டிருக்கிறாரா.. எவ்வகையான முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருந்தார்.. ? சில பத்தாண்டுகளாக எந்த தீர்வையும் எட்டாமலிருக்கும் இந்த “சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைக்கா இஸ்ரேலியர்களை தொடர்ந்து அழைத்துக் கொண்டிருந்தார்?

வெஸ்ட் பாங்கில் கல்வி அமைச்சு ஆத்திரமூட்டும் செய்தியொன்றை இன்று அறிவித்தது. பலஸ்தீனத்தின் இரண்டு பகுதிகளுக்குமான (காஸா மற்றும் வெஸ்ட் பாங்க்) உயர்நிலைப் பாடசாலைப் பரீட்சை முடிவுகள் இன்று வெளியிடப்பட்டன. இவர்கள் இன்னொரு உலகத்திலா வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் ? காஸாவில் என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்று இவர்களுக்குத் தெரியாதா.. ? வெட்கக் கேடு. பின்னர் மக்களுடைய கண்டனக்குரல்களையடுத்து பரீட்சைப் பெறுபேறுகளை வெளியிடும் முடிவை அவர்கள் மீளப்பெற்றார்கள்.

இதயத்தை நொருங்கச் செய்யும் காணொளியொன்றை இன்று பார்க்க நேரிட்டது. https://www.facebook.com/photo.php?v=612428508876174&fref=nf தலை பிளக்கப்பட்ட தன் சிறு பிள்ளையை வைத்தியசாலையில் கட்டியணைத்துக் கதறும் ஒரு தந்தையின் காட்சி. தன்னுடைய அணைப்பிலிருந்து குழந்தையை விலக்க அவர் அனுமதிக்கவேயில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் கண்களை மூடும்போது இக்காட்சி என்னுள்ளே விரிகிறது, இந்தத் தாக்குதலுக்குப் பின் இது போன்ற நூற்றுக்கணக்கான துயரக்கதைகளை நீங்கள் கேட்பீர்கள். இவற்றை விவரிக்க என்னிடம் வார்த்தைகள் இல்லை. பேச்சற்றவளாக உணர்கிறேன். மொத்த உலகின் தேவாலயங்களையும் பள்ளிவாசல்களையும் விட காஸாவின் வைத்தியசாலைச் சுவர்கள்தான் பெருகி வழியும் அழுகையையும் பிரார்த்தனைகளையும் இதுவரையில் அதிகமாகக் கேட்டிருக்கும்.

பின்வரும் செய்தியோடு இன்றைய நாள் முடிவுக்கு வந்தது. பாலஸ்தீன வீடு மற்றும் பொதுப்பணி அமைச்சின் தகவல்களின்படி இதுவரை 282 வீடுகள் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. 260 வீடுகள் மீண்டும் வசிக்க முடியாதளவிற்கு பாரிய சேதமடைந்துள்ளன. 8910 வீடுகள் சிறு சேதங்களுக்கு உள்ளாகியுள்ளன. மருத்துவ அறிக்கையின் படி 105 பேர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். 785 பேர் காயமடைந்துள்ளனர்.

படுக்கைக்கு சென்றபோது வேவு விமானங்களின் இரைச்சலைத் தவிர்த்து முன்னில்லாத அமைதியாயே இருந்தது. என்னுடைய பிரியமான உறவுகள் எவரையும் இழந்துவிடக்கூடாதென்று ஏனோ அஞ்சுகிறேன் இப்பொழுது. என்னால் தாங்க முடியாது. நானும் கூட செத்துப்போக விரும்பவில்லை. நான் நிறையப் பயணிக்க வேண்டும். உலகத்தை அறிய வேண்டும். தொழில் வாழ்வைக் கண்டுகொள்ளவேண்டும். எனக்கென ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். மிகச் சாதாரணமான கனவுகள். கொல்லப்பட்ட ஒவ்வொருவருக்கும் இருந்ததைப்போன்ற கனவுகள்.
ஆனால் அவர்களுடைய கனவுகள் நிறைவேறாமலேயே சாவுகளால் தடுக்கப்பட்டுவிட்டன..

Gaza, July 13, 2014

இன்று யுத்தத்தின் ஐந்தாம் நாள், இருளடைந்து விட்டதா.. இது ஐந்தாவது நாளா அல்லது ஆறாவது நாளா.. ? பல வருடங்களுக்கு முன்னர் நடந்ததொன்றை நினைவு கொள்வதுபோல இந்த யுத்தம் எப்பொழுது ஆரம்பித்ததென நினைவுபடுத்த முயற்சித்தேன். வெகு சில நாட்களே ஆகியுள்ளன என்பதை நம்ப முடியவில்லை. நாட்களின் எண்ணிக்கை ஒரு பொருட்டே இல்லை. சொற்ப நாட்களில் காஸாவைத் துடைத்தழிக்க இஸ்ரேலால் முடியும். ஆனால் பலஸ்தீனரின் துயரங்களை நீட்டிப்பதும் வடுக்களை ஆழப்படுத்துவதும்தான் அவர்களுக்கு வேண்டியதாயிற்றே..

கடந்த இரவு தொடங்கிய கடல்வழித் தாக்குதல்களும் குண்டு வீச்சுக்களும் குறைந்த அளவில் இன்னமும் காஸா நகரப்பகுதியில் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன

நிலைகுலையச்செய்த சம்பவமொன்று நேற்று இரவு நடந்தது. மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான புனர்வாழ்வு நிலையத்தின் மீது இஸ்ரேலிய வான்படையினர் குறிவைத்துத் தாக்கியதில் நித்திரையிலேயே இரண்டு மாற்றுத்திறனாளிப் பெண்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். பலர் காயமடைந்தனர். அவர்களில் பலர் அவயங்களை இழந்திருந்தனர். ஒரே சமயத்தில் பல தொண்டு நிறுவனங்களும் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களும் குறிவைக்கப்பட்டன. எத்தனை வெட்கக் கேடான சம்பவம் இது. இதனை எவ்வகையிலாவது அவர்களால் நியாயப்படுத்தி விட முடியுமா.. ?

சென்ற இரவு நான் கண்டவற்றையும் கேட்டவற்றையும் பிறகு எப்படி என்னால் தூங்கிட இயலும்.? நிம்மதியாக உறங்கும் உலகத்திலிருக்கும் அனைத்து மக்களுக்கும்.. குண்டுச் சத்தங்கள் இல்லை, வேவு விமானங்களின் இரைச்சல் இல்லை, இறந்த உடல் அவயங்களின் பரிதாபகரமான படங்கள் இல்லை, கட்டிட இடுபாடுகளிடையே சாவணைத்த தம் குழந்தைகளைக் கட்டியணைக்கும் பெற்றோர்களின் காணொளிகள் இல்லை.. இந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தூக்கத்திற்கு நீங்கள் சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்ளவேண்டும் ..

ஒவ்வொரு முறையும் கண்களை மூடும்போதும் என் மக்கள் தூங்கிக்கொண்டிருக்க தாக்கியழிக்கப்படும் நூற்றுக்கணக்கான வீடுகளையே காண்கிறேன். சில சமயங்களில் முன் எச்சரிக்கையோடும் பல சமயங்களில் இன்றியும் ஒரு வீடு F 16இனால் குறி வைக்கப்படும்போது அதனுடைய அர்த்தம் என்னவென்றால் தாக்குதலின் தீவிரத்தினால் சுற்றியுள்ள 5 வீடுகளும் கடுமையாகச் சேதமுறும் என்பதுதான். நள்ளிரவில் அயல் வீடொன்றுக்கு எச்சரிக்கை கிடைக்கும் போதே நாமும் வெளியேறிவிட வேண்டும். எச்சரிக்கை கிடைத்த ஒருவர் உங்களிடம் வந்து சொல்வதையும் 7இலிருந்து 10 நிமிடங்களுக்குள்ளாக கண்ணுக்கு முன்னால் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு நீங்கள் ஓடுவதையும் கண் முன்னாலேயே வீடு அழிக்கப்படுவதையும் உங்களால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறதா..?

வீடென்பது சுவர்களாலான வெறும் கட்டிடம் அல்ல. எங்களுடைய வீடுகள் எம்முடைய சிறு பராயங்கள். எம்முடைய நினைவுகள், எம்முடைய கனவுகள். அது எம்முடைய புகலிடம். உங்களுடைய புத்தகங்களை விட்டு, உங்களுடைய தலையணையை விட்டு, பணத்தை, நகைகளை விட்டு, சின்னத்தங்கைக்குப் பிடித்தமான பொம்மையை விட்டு, உங்கள் மகனின் விளையாட்டுப் பதக்கங்களை விட்டு, நீங்கள் விரும்பும் தேனீர் கோப்பையை விட்டு எப்படி உங்களால் நிமிடத்தில் வெளியேற முடியும்.. ஒருவேளை வெளியேறி உயிர் தப்பினாற்கூட காலம் முழுதும் செத்துப்பிழைப்பதே வாழ்க்கையாயிருக்கும்.

கடந்த நாட்களில் இந்தக்கதையை கேள்வியுற்றிருந்தேன். யாசீர் அல் ஹஜ் ஓர் இளைஞர். அவருடைய தொலைபேசிக்கு இஸ்ரேலிய இராணுவத்திடமிருந்து அழைப்பொன்று கிடைத்திருந்தது. 10 நிமிடங்களில் அவருடைய வீட்டைவிட்டு வெளியேறுமாறு அவருக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது. யாசீர் அப்பொழுது வீட்டில் இருக்கவில்லை. வெளியே தன் நண்பர்களோடு இருந்தார். வீட்டிற்குத் தொடர்ச்சியாக அழைப்பை மேற்கொண்டும் யாரும் பதில் அளிக்கவில்லை. யாசீர் தன்னால் முடியுமானவரை விரைவாக ஓடினார். அவர் வீட்டை அடைந்த பொழுதில் எல்லாமும் முடிந்திருந்தது. வீடு, அவருடைய குடும்பம், அனைத்தும் மண்ணோடு மண்ணாகிவிட்டன. தன்னுடைய தவறில்லாத ஒன்றின் கொரூர நினைவைச் சுமந்துகொண்டு மிச்சமுள்ள நாட்களை அவர் எப்படி வாழப்போகிறார் என்று கற்பனை செய்யவே முடியவில்லை.

நொடிக்கு நொடி செய்திகளைப் பின்தொடரும் சக்தி இன்று எனக்கில்லை. ஆயினும் பேஸ்புக் தகவல்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நெஞ்சை உருக்கும் ஒளிப்படங்களையும் காணொளிகளையும் கொண்ட செய்திகள்.. நேற்று நான் குறிப்பிட்ட ஹன்னாம் குடும்பத்திலிருந்து ஒரு குழந்தை. அவளுடைய பெயர் கிஃப்பா.. (போராடுதல் என்று அர்த்தம்) பிறப்பிலேயே காது கேளாதவள். அவள் தன் தாயின் குரலை ஒருபோதும் கேட்டதில்லை. ஒரு பாடலை, ஒரு பூனையின் சத்தத்தை, ஒரு சிட்டுக்குருவியின் குரலை அவள் எப்போதும் கேட்டதில்லை. இறுதியில் அவளுக்குச் சாவினைக் கொடுத்த குண்டுகளின் பெரு வெடிப்புச் சத்தத்தையும் அவள் கேட்டிருக்க மாட்டாள்.

இக்காலத்தில் உலகின் பல நாடுகளிலும் நடந்த காஸாவிற்கு ஆதரவான போராட்டங்களும், எதிரியின் யுத்தக்குற்றங்களை அம்பலப்படுத்தியும் அவனுடைய ஆக்கிரமிப்பை நிறுத்தச் சொல்லியும் இடம்பெற்ற ஊர்வலங்களும் என் ஆத்மாவிற்கு சற்று உயிரளித்தது. பிரித்தானியாவிலும், ஐரோப்பாவிலும், ஆசியாவிலும், யப்பானிலும், அரபு நாடுகளிலும் நடைபெறும் இப்போராட்டங்களின் வழி பலஸ்தீனத்தை அங்கீகரிப்பவர்களும், அதனுடைய நியாயப்பக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டவர்களும், ஆதரவளிப்பவர்களும் இந்த உலகமெங்கும் வாழ்கிறார்கள் என்று அறியும்போது நம்பிக்கை துளிர்த்தெழுகிறது. உடனடி நடவடிக்கைகளுக்காக இந்த மக்கள் தம்முடைய அரசுகளுக்கு மேலும் மேலும் அழுத்தத்தைக் கொடுக்க வேண்டுமென்பது என்னுடைய விருப்பம். அவர்களும் அதனை அறிவார்கள். டப்ளினில் ஓங்கி ஒலித்த ஒரு பிரித்தானியக் குழந்தையின் குரல் இன்றைய நாளை அர்த்தமாக்கியது. அவள் உரக்கச் சொல்கிறாள்.. ”ஆறிலிருந்து கடல் வரை, சுதந்திர பாலஸ்தீனம்! சுதந்திர காசா!”

அதே சமயம் சிலரால் இஸ்ரேலுக்கு ஆதரவளிக்க முடிகிற தர்க்கம் என்ன என்பதும் எனக்குப் புரியவில்லை. இவ்விடயத்தில் சாதாரணமான ஒரு பின்னணியை நான் தரமுடியும். 66 வருடங்களுக்கு முன்னால் பலஸ்தீனத்தில் ஏற்கனவே மக்கள் குடியிருந்த பகுதிகளில் உலகெங்கும் துன்புறுத்தப்பட்ட ஒரு மக்கள் கூட்டத்தினர் அகதிகளாகக் குடியேற்றப்பட்டனர். ஐரோப்பாவில் துன்புறுத்தப்பட்ட யூத அகதிகள் தமக்கான தாயகத்தைக் கண்டுபிடித்த போது இன்னுமொரு அகதிக்கூட்டம் உருவானது. அவர்கள் பலஸ்தீனர்கள். இஸ்ரேலிய விரிவாக்கம் நிரந்தரமானதும் நியாயமற்றதுமான ஆக்கிரமிப்புக்களின் வழியாக யூதர்களுக்கு மட்டுமான நகரங்களை உருவாக்கியது. இன்றும், மற்றும் காஸாவிற்கு எதிரான எல்லா யுத்தங்களின் போதும் காஸாவின் நிலத்தைப் பறித்தெடுக்கும் நோக்குடனேயே குண்டுகள் வீசப்படுகின்றன. ஹமாஸுடனோ அல்லது அது அல்லாமலோ பலஸ்தீன மக்களை அழிப்பதுதான் இஸ்ரேலின் நோக்கம். ஹமாஸை அழிக்கின்றோம் என்பதெல்லாம் வெறும் சாட்டுத்தான். தசாப்தங்களுக்கு முன்னர் எம் நிலம் திருடப்பட்டது. அன்றுமுதல் நெருக்கடிகளுக்கு முகம்கொடுத்தே வாழ்க்கை நகர்கிறது. ஒஸ்லோ உடன்படிக்கையினாலோ அல்லது இனவாத ”இரண்டு நாடுகள் ” தீர்வினாலேயோ (two state solution) வெகு நிச்சயமாக பாதுகாப்பு ஒருங்கிணைப்பினாலேயோ நம்முடைய நிலத்தைத் திரும்பப் பெற முடியாது. பேச்சுவார்த்தைகள் நிலைமைகளை மேலும் மோசமாக்கின. நில அபகரிப்பிற்கான அச்சுறுத்தலை விடுத்தபடியல்ல.. மாறாக எதிர்த்தரப்பு உண்மையாக இருந்தால் மட்டுமே பேச்சுவார்த்தைகள் வெற்றியளிக்கும்.

எதிர்ப்பு – சுதந்திரத்திற்கு மிக அவசியமானது. விடுதலைக்கான பாதை மென்மையானதோ அல்லது இலகுவானதோ அல்ல. அது மிக நீண்டது. இந்தப் போர் அதன் பாதையில் ஒரு மைல் கல். இச்சூழலில் பெஞ்சமின் பிராங்கிளின் மேற்கோளொன்றை நினைவு படுத்துகிறேன். “சிறிய தற்காலிக பாதுகாப்பொன்றை அடைய அத்தியாவசிய சுதந்திரத்தை விட்டுக்கொடுப்பவர்கள் சுதந்திரத்தையும் சரி பாதுகாப்பினையும் சரி, அடையத் தகுதியானவர்களல்ல. ”

அல் காஸம் படையணிகள் இஸ்ரேலின் இரண்டாவது பெரிய நகரமான டெல் அவிவ் மீது பதிலடித் தாக்குதல்களை மேற்கொண்டதாக இஸ்ரேல் அறிவித்துள்ளது. உயர் ஆற்றல் மிக்க ஏவுகணைகளை முதற்தடவையாக அவர்கள் பயன்படுத்தியுள்ளார்கள். இஸ்ரேலின் ஏவுகணை எதிர்ப்புப் பொறிமுறையை வெற்றிகரமாக அவர்கள் உடைத்துள்ளார்கள். இஸ்ரேலியர்களை இத்தாக்குதல் திகிலடையச் செய்துள்ளது. சில இஸ்ரேலிய ஊடக ஆய்வாளர்களின் கூற்றுப்படி, ஆக்கரமிப்பு எதிர்ப்புப் போராளிகள் மற்றப் பெரிய நாடுகளின் இராணுவங்கள் செய்ய முடியாத காரியத்தைச் சாதித்திருக்கின்றனர்.

எல்லா அறிகுறிகளும் ஒன்றையே சுட்டுகிறன: ஆம். காசா தன் எதிர்ப்பை நிறுத்திக்கொள்ளாது. அடிப்படையானதும் முக்கியமானதுமான கோரிக்கைகள் ஏற்கப்படும்வரை இந்த போர்நிறுத்த ஒப்பந்தம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படப்போவதில்லை. குறைந்தபட்சம் 2006 முதல் எங்கள் மீது சுமத்தப்பட்டிருக்கும் பொருளாதார முற்றுகையையாவது விலக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

இன்று வரை 30 குழந்தைகள் உட்பட 151 பலஸ்தீனர்கள் கொல்லப்பட்டுள்ளனர்.1063 பேர் காயமடைந்துள்ளனர். ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் இடம்பெயர்ந்துள்ளார்கள். 13 பாடசாலைகள் தீவர சேதமடைந்துள்ளன. 5 ஆரம்பச் சுகாதார நிலையங்கள் தாக்கப்பட்டுள்ளன. 3 பள்ளிவாசல்கள் முற்றாக அழிக்கப்பட்டுள்ளன. இஸ்ரேலிய விமானத் தாக்குதல்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 2090.

ஐந்தாவது நாள் முடிகிறது. இந்நாட்குறிப்புக்கள் எழுதுவதை நான் நிறுத்த விரும்புகிறேன். இந்த யுத்தம் நிறுத்தப்படவேண்டும். இப்பொழுது இந்த நிமிடத்தில் சாளரத்தின் ஓரமாக உட்கார்ந்து இக்குறிப்புக்களை எழுதுகின்றேன். வெளியே பூரண நிலவு எத்தனை அழகாயிருக்கிறது. வழமையாக நான் இரவுப் பொழுதுகளையே விரும்புகிறேன். அமைதியையும் பாதுகாப்பான உணர்வையும் தருவிக்கும் வல்லமை இரவுக்குண்டு.

ஆனால் என்றைக்கு காஸாவில் தாக்குதல்கள் தொடங்கப்பட்டனவோ அன்றைக்கே எல்லாம் தலை கீழாக மாறிவிட்டன.

Gaza, July 14, 2014

சண்டையின் ஆறாவது நாள், வாழ்வில் மறக்கமுடியாத ஒரு நாளாயிற்று. அடுத்த நாள் நோன்புக்கு தயாராகும் விதமாக நானும் என் குடும்பத்தினரும் சூஹூர் உணவை உண்டுக் கொண்டிருந்தோம். ஜன்னலிற்கு எதிர்ப்புறமாக நான் உட்கார்ந்திருந்தேன். இரவின் கருமையை சடுதியில் பகற்பொழுதின் பிரகாசமாக மாற்றிய பெரும் ஒளிவெள்ளத்தை வெளியிற் கண்ட சில நொடிகளுக்குள்ளாகவே பயங்கரமான குண்டுவெடிப்புக்கள் தொடர்ச்சியாகக் கேட்கத்தொடங்கின. நாங்கள் வீட்டின் மத்தியிலிருந்த அறையை நோக்கி ஓடினோம். நெடுநேரத்திற்கு என்னுடைய உடல் அதிர்ந்தபடியே இருந்தது. இதயம் ஒரு நிமிடம் உறைந்துவிட்டது. மூச்செடுக்க முடியவில்லை. சிறு குழந்தைகளின் முன்னாக அழக்கூடாது என்று என்னை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு நின்றேன். அவர்களுடைய கண்களின் அச்சத்தை என்னால் காணமுடிந்தது. அமைதியடைய முயற்சித்தேன்.

அத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை. மறுபடியும் பெரு வெடிப்பொலிகள் காற்றைத் துளையிட்டன. ஜன்னலிலிருந்து தூரவிலகி மறுபடியும் வீட்டின் மத்தியில் கூடிநின்றோம். எங்கள் அயலில் வான்தாக்குதல்கள் நிறுத்தப்பட்டதை உறுதி செய்யும்வரை ஒன்றாக உட்கார்ந்திருந்தோம். அருகிலுள்ள அரசாங்க நிலையங்களைக் குறிவைத்துத் தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டிருந்தன. குண்டுத்தாக்குதலில் தம் வீடுகளை இழந்த என் தங்கையின் குடும்பத்தினரோடு சேர்த்து இந்த நிமிடத்தில் 20 பேர் எங்களோடிருந்தார்கள். பாதுகாப்புத்தேடி அவர்கள் எம்மிடம் வந்திருந்தார்கள். ஆனால் காஸாவில் பாதுகாப்பான இடமென்று ஏதும் இருக்கிறதா என்ன..?

நாம் தொடர்ந்து அரட்டையடித்தோம். சில சமயங்களில் சிரிக்கவும் செய்தோம். தொழுகையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது குண்டுவெடித்ததாயும் உடனேயே தரையோடு விழுந்து படுத்துவிட்டதாயும் கூறிய அக்காவின் மகன், தான் மறுபடியும் தொழுகை செய்ய வேண்டுமா என்று எங்களைக் கேட்டான். துயரமும் புன்னகையும் கூடிய கணம் அது. நாங்கள் தூங்கச் சென்றோம்.

காலை விடிந்தது. பகற்பொழுதில் குண்டுவெடிப்புக்களின் கடுமை குறைந்திருந்தது. எப்படியாயினும் இரவுகளில் மிகக் கடுமையான குண்டுத்தாக்குதல்கள் நடக்கின்றன. எனது தந்தையும் அண்ணாவும் தாக்குதல்கள் ஆரம்பித்த பின்னர் முதற்தடவையாக காய்கறிகள் வாங்கி வருவதற்காகச் சந்தைக்குச் சென்றார்கள். கடந்த சில நாட்களாக அருகிலுள்ள கடையிலிருந்தே பொருட்களை வாங்கிச் சமாளித்தோம். வழமையாக காஸாவில் குடியிருப்புக்களின் அருகில் ஒரு சிறிய கடையிருக்கும். பகற்பொழுதில் சில மணி நேரங்களிற்குத் திறந்திருப்பார்கள். சண்டையின் முதல் மூன்று நாட்கள் தெருவில் மனிதர்களைக் காண்பதே அரிதாயிருந்தது. அந்தளவிற்கு இஸ்ரேலின் வான்தாக்குதல்கள் வெறித்தனமாயிருந்தன. ஒரு வாரத்தின் பின்னர் முதற்தடவையாக பல்கணிக்குச் சென்றேன். வீதியில் சன நடமாட்டமிருந்தது. கடைகளில் மக்கள் பொருட்கள் வாங்கித் திரும்பினார்கள்.

காஸாவின் போர் நெருக்கடிப் பகுதிகளில் வசித்துவந்த மக்கள் சண்டை தொடங்கிய நாளிலேயே அங்கிருந்து வெளியேறி பாதுகாப்பிற்காக நண்பர்கள், சொந்தக்காரர்கள் வீடுகளுக்கு வந்திருந்தார்கள். காஸா - உலகில் அடர்த்தியான சனத்தொகையைக் கொண்டதொரு நகரம். 365 சதுர கீலோமீற்றர் பரப்பில் 1.7 மில்லியன் மக்கள் வசிக்கின்றார்கள். பெரும்பாலான வீடுகள் பல மாடிக்கட்டடங்களைக் கொண்ட குடியிருப்புத் தொகுதிகளில் அமைந்துள்ளன. பெரும்பாலும் ஒரு குடும்பமே வாழக்கூடியவை. ஆனால் தற்போதைய சூழலில் 150 சதுர மீற்றர் பரப்புடைய ஒரு வீட்டில் 20 பேராவது வாழவேண்டியுள்ளது.

காஸாவில் குழாய் நீரை நாம் அருந்துவதில்லை. குடிப்பதற்கான குடிநீரை நாம் கடைகளிலேயே வாங்குகிறோம். கூரைத் தாங்கியில் சேமித்த தண்ணீரே பிற தேவைகளுக்குப் பயன்படுகிறது. இப்பொழுது கூரைத் தாங்கியின் நீர் ஏறக்குறையத் தீரும் நிலைக்கு வந்துவிட்டது. யுத்தம் இன்னும் சில நாட்களுக்குத் தொடருமானால் நாம் தண்ணீருக்கு என்ன செய்வது என்பதுதான் அப்பாவின் கவலையாக இருந்தது. குறிப்பிட்ட நாட்களுக்கு ஒருமுறை நடக்கும் நீர் விநியோகம் தடைப்பட்டுவிட்டது. இந்நிலை தொடருமானால் குடிநீர்ப் போத்தல்களையே பிறதேவைகளுக்கும் நாம் வாங்கிப் பயன்படுத்தவேண்டியிருக்கும். அவ்வாறு குடிநீரை வாங்கும் வசதியற்ற பெருவாரியான காஸா மக்கள் இச்சூழலை எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறார்கள் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

தண்ணீர் காஸாவின் மிக முக்கியமான பற்றாக்குறை. இஸ்ரேலின் ஆக்கிரமிப்பினால் கடுமையான நீர்த் தட்டுப்பாடு இப்பகுதியில் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது. பலஸ்தீனத்தின் நீர் வளம் முழுமையாக இஸ்ரேலினால் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றது. காஸாவின் ஒரேயொரு நீர் மூலமான நிலத்தடி நீர் இஸ்ரேல் கடற்பகுதியிலிருந்து ஆழத்தில் கிழக்கு – மேற்கான நீரோட்டாக அமைந்துள்ளது. ஆனால் இஸ்ரேல் தன்னுடைய எல்லைப்பகுதியில் ஆழமான கிணறுகளை காவல் வளையம் போல அமைத்துள்ளதனால் பெருமளவான நீர் காஸாவை வந்தடைய முன்பாகவே தீர்ந்துவிடுகின்றது. மிகவும் வரையறுக்கப்பட்ட நீரே காஸாவிற்கு வழங்கப்படுகிறது.

இஸ்ரேலின் வட பிரதேசத்திலிருந்து தெற்குக்கு நீர் கொண்டுசெல்லப்படுகின்ற அதேவேளை, பலஸ்தீனத்தின் இன்னொரு பகுதியான வெஸ்ட் பாங்கிலிருந்து காஸாவிற்கு நீர் எடுத்துவர அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. இதுகாரணமாக நிலத்தடி நீர் மிக அதிக பயன்பாட்டிற்காக உறிஞ்சப்படுவதோடு அதனால் கடல்நீர்க் கலப்பும் ஏற்படுகின்றது. வெறும் 5 முதல் 10 வீதமான நிலத்தடி நீரையே குடிநீருக்காகப் பயன்படுத்த முடிகிறது. கடல்நீர் ஊடுருவலால் ஏற்பட்ட உப்புத்தன்மை, விவசாய நடவடிக்கைகளினால் ஏற்பட்ட மாசுக்கலவை ஆகியவற்றால் காஸாவின் கரையோரப்பகுதி நீர் மனித நுகர்வுக்கு ஏற்றதல்ல என்று 2000 ஆம் ஆண்டுமுதல் கூறப்படுகின்றது.

என்னுடைய தந்தை கடையிலிருந்து பொருட்களுடன் திரும்பியிருந்தார். இருளும் பொழுதில் நோன்பினை முடித்துக்கொள்வதாற்கான உணவினை அம்மா தயாரிக்க அவருக்கு உதவினேன். பகல்வேளை குண்டுச் சத்தங்கள் தூரத்திலேயே கேட்டன. சலாட் செய்துகொண்டிருந்தபோது முணுமுணுக்கத் தொடங்கிய என் பாடலை தூரத்தில் கேட்ட குண்டு வெடிப்பு ஒலி இடைநிறுத்தியது. சில கணங்கள் பாடலை நிறுத்திவிட்டு மறுபடியும் ஆரம்பித்தேன். வெடித்த குண்டுகளால் எவருடைய உயிரும் பறிக்கப்பட மாட்டாது என்னும் நம்பிக்கையை என் பாடல் எனக்குள் விதைத்தது. உங்கள் பாடலுக்கான பின்னணி இசையை மேலே விமானங்களே வழங்கும் வாய்ப்பை உங்களில் எத்தனை பேர் பெற்றீர்களோ தெரியாது.. நான் பெற்றிருந்தேன்.

யுத்தச் சூழல் பற்றிய சிந்தனைகளிலிருந்து கவனத்தைத் திருப்பும் ஒரு மார்க்கமாக சிறுவர்கள் என்னுடைய மடிக்கணணியில் கார்ட்டுன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். கடுமையான இத்தாக்குதல் நாட்களில் என் அக்காவின் பிள்ளைகளோடு தொடர்ந்து பேசினேன். அவர்களுடைய அனுபவங்களையும் உணர்வுகளையும் அவர்கள் வெளிப்படுத்தவேண்டும் என்பதென் விருப்பம். தங்கள் வீடுகளிலிருந்து வெளியேறி அடுத்த வான் தாக்குதலுக்கு முன்னாக கணநேரத்தில் ஓடித்தப்பியதை அவர்கள் உற்சாகத்துடன் நடித்துக் காட்டி கதை சொல்ல ஆரம்பித்து விடுகின்றனர். குண்டுகள் வீழ்ந்தபோது தம் படுக்கையிலிருந்து காற்றில் துள்ளி அறையின் மூலைக்குள் ஒடுங்கியதையும் அப்பொழுது பிற சிறுவர்கள் சிரித்ததையும் கூட அவர்களில் சிலர் சொன்னார்கள். அவர்கள் தம் அழுத்தங்களிலிருந்து விடுபடவேண்டுமென்று நான் விரும்பினேன். நானும் அவர்களுடைய மனநிலையிலேயே வாழ்கிறேன் என்பதை அவர்கள் அறிய வேண்டும். அச்சப்படுவதென்பது சாதாரணமானது என்பதை அவர்கள் உணர வேண்டும். தொலைக்காட்சியில் காண்பது போன்ற ஓர் உண்மையான சண்டைப்படத்தின் உள்ளேயே வாழ்வதென்பது எத்தனை அதிஸ்டமானது என்று என் அக்காவின் மகன் சொன்னான். யுத்த அதிர்ச்சிகள் நீண்டகால நோக்கில் குறிப்பாக குழந்தைகளை உளவியல் ரீதியாகப் பாதிக்கும் என்பதுதான் என் கவலையாயிருந்தது.

முந்தைய நாளைப்போல் இன்று என் மடிக்கணிணியில் அமர்ந்து நிமிடத்திற்கு நிமிடம் செய்திகளை பார்க்கமுடியவில்லை. பாதீஷ் குடும்பப் படுகொலை – மிகக் கொரூரமான செய்தியாக என்னைத் தாக்கியது. பெண்களையும் குழந்தைகளையும் கொண்ட 18 பேர் கடந்த இரவு இஸ்ரேலிய வான்தாக்குதலில் கொல்லப்பட்டார்கள். ஏவுகணைகள் அவர்களுடைய வீட்டை இலக்கு வைத்துத் தாக்கின. படுகொலையின் படங்களும், வைத்தியசாலைக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்ட உடல் அவயங்களும், உறவினர்களின் கதறலும் என்னைப் பேச்சற்றவளாக்கிவிட்டன. காஸா மக்களின் துயர நிலையை வார்த்தைகளில் சொல்லிவிட முடியாது. இக்காட்சிகள் என்னை நிலைகுலையைச் செய்துவிட்டன.

காஸாவின் வடக்குப் பிரதேசத்தில் உள்ள மக்கள் தங்களுடைய வீடுகளை விட்டு வெளியேறிவிட வேண்டுமென்று இன்று இஸ்ரேல் துண்டுப் பிரசுரங்களை வீசியது. அதில் சொல்லப்பட்டவாறு இஸ்ரேலிலிருந்து ஏவப்பட்ட ரொக்கெட்டுக்கள் வட பிரதேசத்தின் பல்வேறு பகுதிகளையும் தாக்கின. சுமார் 8000 பலஸ்தீனர்கள் இடம்பெயர்ந்து ஜபால்ய அகதிகள் முகாமிலுள்ள UNRWA பாடசலைகளில் தஞ்சமடைந்தார்கள். இதே மாதிரியான ஒரு சூழலில்தான் 2009 இலும் ஒரு UNRWA பாடசாலை குண்டுத்தாக்குதலுக்கு உள்ளானது. ஆம். காஸாவில் பாதுகாப்பான பகுதிகளென்று எதுவுமே இல்லை.

தாக்குதல்கள் ஆரம்பித்த நாள் முதலாக நான் வீட்டைவிட்டு வெளியேறவேயில்லை. இன்று மதியத்திற்குப் பின்னர் அக்காவின் பிள்ளைகள் தங்களுடைய தந்தைவழி தாத்தா பாட்டியைப் பார்த்து வந்திருந்தார்கள். வழமையாக சன நெருக்கடி மிகுந்து காணப்படும் காஸாவின் மத்திய பகுதி இன்று பேய்களின் நகரமாகக் காட்சியளித்ததாக அவர்கள் விவரித்தார்கள். திறந்திருந்த ஒரேயொரு பேக்கரியில் பாண் வாங்க வந்தவர்களைத் தவிர்த்து தெருவில் எவரையும் காணமுடியவில்லையாம். எமது வீட்டுக்கு அருகாக இருந்த அரச கட்டடத்தொகுதியொன்றும் இரவுத்தாக்குதலில் தரைமட்டமாகிவிட்டதாக அவர்கள் சொன்னார்கள். காஸாவிலேயே தங்கிநின்று நடப்பதெல்லாவற்றையும் பதிவு செய்யும் நண்பர்களான செய்தியாளர்களை நினைத்துப்பார்க்கிறேன். அவர்கள்தான் எத்தனை துணிச்சலானவர்கள்..
யுத்தநிறுத்தம் ஒன்றைப்பற்றிய செய்திகளில் மக்கள் ஆர்வமாயிருந்தார்கள். தாமதம் செய்யாமல் இத்தாக்குதல்கள் நிறுத்தப்படவேண்டும். ஆனால் அதேவேளை பலஸ்தீனர்கள் தரப்பிலிருந்து முன்வைக்கப்படும் கோரிக்கைகளைப் பூர்த்தி செய்வதாக இச் சண்டை நிறுத்தம் அமையவேண்டும். நாம் நிறையப் பாதிக்கப்பட்டு விட்டோம். அதனால் நாம் முன்வைக்கும் காலடிகள் சாத்தியமான அளவிற்கு இத்துயரங்களைக் குறைப்பதற்காக இருக்கவேண்டும். 2006 இலிருந்து காஸாவை இறுக்கும் முற்றுகை நீக்கப்பட வேண்டும். தற்போதைய மின் தட்டுப்பாட்டிற்குக் காரணமான பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணவேண்டும். எல்லைகள் திறக்கப்பட்டு நீண்டகாலமாகத் தடைப்பட்ட வர்த்தக, ஏற்றுமதி நடவடிக்கைகள் முன்னேற்றம் காணவேண்டும். உடைந்த நம் வீடுகளை மறுபடியும் கட்டியெழுப்பும் வகையில் கொங்கிரீட் சீமெந்து காஸாவிற்குள் அனுமதிக்கப்படவேண்டும்.

யுத்தத்தின் இரத்தம் தோய்ந்த இந்நாளும் கழிகிறது. ஆறாவது நாள் முடிகிறது. இந்த இரவு அமைதியாயிருக்குமென்றும் சமாதானத்தை அளிக்குமென்றும் நம்புகிறேன். ஆயினும் சந்தேகமாயிருக்கிறது. ஏனெனில் இந்நாட்களில் காஸாவின் இரவுகள் பயங்கரமானவையாக உருமாறுகின்றன. நாம் நம்முடைய இயல்பு வாழ்விற்குத் திரும்பவேண்டுமென்று விரும்புகின்றேன். நம் காயங்களுக்கு மருந்திடவும், துக்கங்களிலிருந்து விடுபடவும் ஏதுவாக இவற்றிற்கெல்லாம் ஒரு முடிவு வந்துவிடாதா…

Gaza, July 15, 2014

இரத்தம் தோய்ந்த இன்னுமொரு நாள் கடந்து செல்கிறது. இந்த இரவின் ஆரம்பம் அமைதியாக இருந்தது. ஆம். அது புயலுக்கு முந்திய அமைதி. இங்கே அமைதியென்பது வான் தாக்குதல்கள் இல்லாத ஒரு பொழுதென்றே அர்த்தப்படுத்துகிறேன். ஆனால் அல்லும் பகலும் ஸ்ஸ்ஸ் என எங்கள் தலைக்கு மேலே அலையும் வேவு விமானங்களின் இரைச்சல் கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கிறது. எங்கேயோ பூம் என்ற ஒலியோடு ரொக்கெற் வெடிக்கிறது. மிகச் சரியாக ஜெர்மனி – ஆர்ஜன்ரீனா உலகக் கோப்பைக் கால்பந்தாட்டத்தின் முடிவிற்கு அடுத்துக் கேட்டது. ஒருவேளை ஜெர்மனியின் வெற்றியை விமானி ரசிக்கவில்லையோ.. ? அடுத்து இன்னொரு வெடியோசை.. அதையடுத்து இன்னொன்று.. அது வீட்டிலிருந்து அருகாகவுள்ள பொலிஸ் நிலையமொன்றைத் தாக்கியது. அப்பொழுது நாங்கள் நோன்பை முடித்து உணவு எடுத்துக்கொண்டிருந்தோம். என்னுடைய நினைவெல்லாம் காஸாவின் வடக்கிலிருந்து துரத்தப்பட்டு ஐ.நா பாடசாலைகளில் தங்கியுள்ள நூற்றுக்கணக்கான சனங்களைச் சுற்றியே இருந்தது.

பல்கனியில் உட்கார்ந்து விடியும் வரை வானத்தை வெறித்துக்கொண்டிருந்தேன். மூக்கைத் துளைக்கும் நாற்றத்திலிருந்து விடுபட அயற்குடியிருப்பாளர்கள் வீதியில் குப்பைகளை எரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நகராட்சி செயலிழந்து விட்டது. சூடான கோடை காலமென்பதால் குப்பைகள் நிறைந்து வழிந்து மணக்கத்தொடங்கிவிட்டன.

எனது பகுதி ஓரளவு அமைதியாயிருந்தாலும் தூரத்தே குண்டுச் சத்தங்கள் கேட்டபடிதானிருக்கிறது. வீடுகள், பள்ளி வாசல்கள், மருத்துவ நிலையங்கள் மீது இஸ்ரேல் தொடர்ச்சியாக ஷெல் தாக்குதலைத் தொடுத்துவருகின்றது. தடைசெய்யப்பட்ட பயங்கரமான க்ளஸ்டர் ரகக் குண்டுகளை இஸ்ரேல் பயன்படுத்துவதாக அல் ஸிபா மருத்துவர்கள் இன்று உறுதிப்படுத்தியுள்ளார்கள். வைத்தியசாலைக்குக் கொண்டுவரப்படும் அதிகளவான காயங்கள் சிகிச்சையளிக்க முடியாத நிலையிலிருக்கின்றன. இவ்வகைக் குண்டுகள், வெடிக்கும்போது உள்ளிருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான சிறு குண்டுகள் வெடித்துப் பரவுகின்றன. இவை மனித உடலின் ஆழத்தில் திசுக்களையும் இரத்த நாளங்களையும் அறுத்தெறிவாதால் இரத்தப்பெருக்கு உண்டாகி இறுதியில் மரணம் ஏற்படுகின்றது. இஸ்ரேல் இரசாயன ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்துவதையும் அறிந்திருந்தோம். கடந்த யுத்தகாலங்களிலும் பொஸ்பரஸ் குண்டுகள் மிகுந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்ததை நினைவுபடுத்துகிறேன். பாலஸ்தீன மக்களை தம்முடைய ஆய்வுகூட எலிகளாகப் பயன்படுத்துவதற்காகவா இஸ்ரேல் அவர்களை ஆக்கிரமிப்புச் செய்கிறது..? தம்முடைய இராணுவ வளர்ச்சிக்கான பரிசோதனைக்காகவா பாலஸ்தீனர்களை அவர்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள்.. ? எவ்வளவு மனிதமற்ற செயலிது!?

என்னுடைய இதயத்தை அழச்செய்த ஒரு காணொளியை இன்று பார்த்தேன். அது மிகவும் கொடுரமானது. ஒரு பாலஸ்தீனத் தந்தை இறந்துபோன தன் இரண்டு சிறு பிள்ளைகளையும் இறுக்கி அணைத்தபடி கதறுகிறான். அவர்களைக் காப்பாற்ற முடியாத கையகலாத்தனத்திற்காக அவர்களிடம் மன்னிப்புக்கேட்டு ஓலமிடுகின்றான். ஆயுதங்களற்ற வெகு சாதாரண ஒரு குடிமகன், இஸ்ரேலிய விமானங்களிடமிருந்தும் போர்க் கப்பல்களிலிருந்தும் தன் பிள்ளைகளைப் பாதுகாக்க முடியாத துயர நிலைக்காக தன் பிள்ளைகளிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு இறைஞ்சுகிறான். எத்தனை நெஞ்சை உலுக்குகிற காட்சியிது

இது மற்றுமொரு காணொளி. http://mashable.com/2014/07/10/abc-diane-sawyer-palestinian-family-israeli/ ABC News தொகுப்பாளர், தன்னுடைய செய்தியளிக்கையில் ஏவுகணைகள் இஸ்ரேலிற்குள் வந்து விழுகின்றன என்கிறார். அப்பொழுது திரையில் இஸ்ரேலிய விமானங்கள் படுவேகமாக காஸாவிற்குள் பறக்கின்றன, இரண்டு பாலஸ்தீன இளைஞர்கள் இடிபாடுகளுக்கிடையில் படுக்கை மெத்தைகளைத் தூக்கிச் செல்லும் ஒரு புகைப்படத்தை திரையில் காட்டி “ஒரு இஸ்ரேலியக் குடும்பம், முடிந்தவரை தம்மைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள முயற்சிக்கிறார்கள்..” என்று அவர் விவரிக்கின்றார். பின்னர் அது ”தவறு” என்று ABC News ஒப்புக்கொண்டது ஆனால் யோசித்துப் பார்த்தால், ஒருமுறை மிகப் பரவலாக பரப்பப்பட்ட பொய்யை எத்தனைமுறை “தவறென்று” ஒப்புக்கொண்டாலும் அதுவே மறுக்கமுடியாத உண்மையாக மாறிப்போகின்றது .

நான் மறுபடியும் யோசிக்கின்றேன். இந்த யுத்தத்தின் பின்னாலுள்ள உண்மையான காரணம் என்ன..? இது ஏன் இப்பொழுது நிகழ்கிறது. வெஸ்ட்பாங்கில் கொல்லப்பட்ட மூன்று இஸ்ரேலியக் குடியேறிகளுக்காகவா.. ? அல்லது ஹமாஸின் ரொக்கெற்றுக்கள் இஸ்ரேலின் உள்ளே தாக்கியதனாலா..?

ஹமாஸ், ஜனநாயக வழிமுறையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதன் ஊடாக காஸாவை நிர்வகிக்கிற ஓர் அமைப்பு. நாம் விரும்புகிறோமோ இல்லையோ, இது சட்டப்படியானது. இது காஸா மக்களுடைய தெரிவு. பொதுமக்கள் மீதும் யுத்தத்தில் ஈடுபடாதவர்கள் மீதும் இஸ்ரேல் குண்டுத் தாக்குதல்களை மேற்கொள்வது, ஹமாஸை அழிப்பதற்கானது மட்டுமல்ல. இதனை ஒரு கூட்டுத் தண்டனையாக இஸ்ரேல் கருதுகிறது. போராளிகளையும், ஹமாஸ் உறுப்பினர்களையும், காவல்துறை அதிகாரிகளையும், மட்டுமே தாம் தாக்குவதாக இஸ்ரேல் நியாயப்படுத்தினால்கூட – அவர்களுடைய குடும்பங்களையும் அயலவர்களையும் ஏன் கொல்கிறார்கள்..? இஸ்ரேல் வான்கலங்கள், பாடசாலைகளையும், சுகாதார நிலையங்களையும், பள்ளிவாசல்களையும், நீர் வசதிகளையும், இடம்பெயர்ந்தோர் புனர்வாழ்வு முகாம்களையும்.. சிறுவர் முன்பள்ளிகளையும் ஏன் குறிவைக்கின்றன. இந்த இடங்கள் ஆயுதங்களைச் சேமித்து வைக்கும் இடங்களா..? அதற்கு வாய்ப்புக்கள் உண்டா..? இதைக் கேட்க நாதியேயில்லை. சட்டங்களும் இல்லை. தர்க்கங்களும் இல்லை. யுத்தம் தொடங்கிய நாள் முதலாகக் கொல்லப்பட்டவர்களிலும் காயமடைந்தவர்களிலும் 70 வீதத்திற்கும் அதிகமானவர்கள் பெண்களும் குழந்தைகளும் முதியவர்களுமே என்று மருத்துவ அறிக்கைகள் கூறுகின்றன. 90 வீதத்திற்கு அதிகமானோர் சாதாரண பொதுமக்கள்.

எங்களிடம் ஏவுகணை எதிர்ப்புப் பொறிமுறைகளோ, அல்லது வான் காப்பு ஆயுதங்களோ கிடையாது. நான் நினைக்கிறேன், உண்மையில் மிக முக்கியமான தலைவர்களைக் கொல்வது மட்டுமே இஸ்ரேலின் நோக்கமாயிருந்தால் ஏன் அவர்களைக் குறி வைக்க முடியவில்லை. இஸ்ரேலிடம் அதற்குப் போதுமான தொழில்நுட்பமும் சக்தியும் உள்ளது. ஆனால் அவர்கள் வலுவற்ற பெண்களையும், குழந்தைகளையும் பொதுமக்களையுமே கொன்று குவிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு எதிராக இனப்படுகொலையை அரங்கேற்றுகிறார்கள். ஹமாஸ் மீது அழுத்தத்தைப் பிரயோகிக்க பொதுசனங்களை முதலீடு ஆக்குகிறார்கள். அவர்களுக்கு, பாலஸ்தீனம் தொடர்ந்து துன்பத்தில் கிடந்துழல வேண்டும்.

காஸா முழுவதும், அச்சுறுத்தலும், கொலையும், படுகொலையுமான நூற்றுக்கணக்கான கதைகள் இருக்கின்றன. நான் அரசியல் பேசிவில்லை. தேவையுமில்லை. என்னுடைய கவனமெல்லாம், ஒவ்வொருநாளும் கொல்லப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிற மனிதர்களைக் குறித்ததே. காஸா நிலத்துண்டுக்குள் அடைபட்டு சொல்லொணாத் துயரங்களுக்கு முகம்கொடுக்கும் மனிதர்களைப் பற்றியதே.

ஒருவேளை, பாலஸ்தீனப் போராளிகளிடம், உயர் இராணுவ தொழில்நுட்பம் வாய்த்து, பாலஸ்தீனர்கள் மீது மேற்கொள்ளப்படுகின்ற படுகொலையின் பங்குதாரர்களான ஒவ்வொரு இஸ்ரேலிய வீரனையும், இராணுவ அதிகாரியையும், அரசியல்வாதிகளையும் அவர்களின் குடும்பத்தினரையும் தண்டிப்பதற்கு முடிவெடுத்தால் என்ன என்று கற்பனை செய்கிறேன்... அது போன்றவொரு செயலைச் செய்தால் என் யூகத்தின்படி இஸ்ரேல் என்றொருநாடு பின்னர் இருக்காது.

யூத அதி தீவிர வலதுசாரிக் கட்சியொன்றைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அய்லெட் ஷேக்ட் என்ற பெண்மணி தெரிவித்த கருத்துப்பற்றிய ஒரு கட்டுரையை வாசித்தேன். அதித்தீவிர வலதுசாரியென்றால் நேத்தன்யாஹூவுக்கும் வலது. http://www.independent.co.uk/voices/why-im-on-the-brink-of-burning-my-israeli-passport-9600165.html அய்லெட் ஷேக்ட் தன் பேஸ்புக் பக்கத்தில் கீழ்க்கண்டவாறு குறிப்பிட்டிருக்கின்றார்.

”ஒவ்வொரு தீவிரவாதியின் பின்னாலும் பலநூறு ஆண்களும் பெண்களுமுள்ளார்கள். அவர்கள் இல்லாமல் தீவிரவாதத்தை முன்னெடுக்க முடியாது. அவர்கள் எல்லோருமே எதிரிகள். ஆகையால் அவர்கள் சாவை அவர்களே தேடிக்கொள்வார்கள். தம் பிள்ளைகளை பூக்களோடும் முத்தங்களோடும் நரகத்திற்கு அனுப்பிவைத்த எதிரிப்படையின் தாய்மாரையும் இப்பொழுது சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அவர்களும் தங்கள் மகன்களைப் பின்தொடர்ந்து செல்ல வேண்டும். இதைவிட நீதி எதுவும் இருக்கமுடியாது”

மனிதத் தன்மையற்ற வார்த்தைகள். அப்படியானால் நாங்களும் சகல இஸ்ரேல் மக்களையும் எதிரிகளாகக் கருதவேண்டும்..? ஏனென்றால் 66 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால 1948இல் பாலஸ்தீனர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டு அவர்கள் வாழ்ந்த வீடுகளில் இருந்து அகதி முகாம்களுக்கும், புலம்பெயர்ந்தவர்களாக உலகம் முழுவதற்கும் விரட்டப் பட்ட போதும், சர்வதேச சட்டங்களுக்கு முரணாக, அவர்கள் தாயகம் திரும்புவது தடுக்கப்பட்டது. பாலஸ்தீனத்தில் வாழ்ந்த பூர்வீக மக்களை வெளியேற்றியதன் ஊடாக இஸ்ரேல் என்றொரு நாடு உருவாக்கப்பட்டது. வரலாற்று வேர்களைக் காரணம் சொல்லி நில அபகரிப்புக் கோரப்பட்டது.
ஆனாலும் ஒன்றை நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன். படை நடவடிக்கைகளால் பெயர்க்கப்பட்டபோதும், இஸ்ரேலியர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டபோதும், மிருகத்தனமாக வதைக்கப்பட்டபோதும், முற்றுகைக்குள் எம்மை ஒதுக்கித் தள்ளியபோதும் - பாலஸ்தீனர்கள் நாடற்றவர்கள் அல்ல. இத்துயரின் முடிவாக என்றோ ஒருநாள், நாம் நம் நிலத்திற்குத் திரும்புவோம்.

தொலைவிலிருந்து இயக்கும் ஆளில்லாத சிறிய விமானங்கள் சிலவற்றை பாலஸ்தீனப் போராளிகள் இஸ்ரேலின் உள்ளே அதிக தூரங்களுக்குச் செலுத்தித் தாக்குதல் நடாத்தினார்கள் என்ற செய்தியோடு இந்நாள் கழிகிறது. இந்நாளின் குறிப்பிடத்தக்க செய்தியும் இதுவே. ஆம், நம்பிக்கை ஒன்றுதான், மிக அடிப்படையான வளத்தோடு, ஒன்றைக் கண்டுபிடிக்கவும், அதை உருவாக்கவும், அதைக்கொண்டு எதிர்க்கவும் உங்களை ஊக்குவிக்கும். முழு அரபு உலகமும் செய்யாத ஒன்றை இவர்கள் செய்து முடித்துள்ளார்கள்.

சாத்தியமான மோதல் தவிர்ப்பு ஒன்றைப் பற்றியும் செய்திகளும் உலாவுகின்றன. இஸ்ரேல் – காஸா எல்லைப் பகுதியில் மோதல் தவிர்ப்பு ஒன்றை எகிப்து பரிந்துரை செய்துள்ளது. இதன்படி நாளை காலையிலிருந்து இஸ்ரேல் தன்னுடைய அனைத்து வான்தாக்குதல்களையும், கடல், தரைத் தாக்குதல்களையும் நிறுத்தவேண்டும். தரை வழிப் படையெடுப்பை மேற்கொள்வதில்லையென்றும் பொதுமக்களைத் தாக்குவதில்லையென்றும் உறுதியளிக்கவேண்டும். அதே நேரத்தில் சகல பாலஸ்தீனப் பிரிவுகளும் தமது தாக்குதல்களை நிறுத்த வேண்டும். நிரந்தர யுத்த நிறுத்தத்திற்கு ஏதுவாக காஸா இஸ்ரேல் எல்லைகள் திறக்கப்பட்டு பொருளாதாரத் தடை தளர்த்தப்பட வேண்டும். பொதுமக்களின் போக்குவரவு அனுமதிக்கப்படவேண்டும்.

இது நல்ல செய்தி. எகிப்தின் பரிந்துரைக்குச் சாதகமான பதில்களை எதிர்பார்த்திருக்கின்றேன். ஒருவேளை இது நடந்துவிட்டால், என்னுடைய பிறந்த நாளான நாளை, நான் மட்டுமல்லாது லட்சக்கணக்கான மக்கள் மகிழ்ச்சியில் திளைக்கப் போகின்ற ஒரு நாளாக அமையும் என்று நம்புகிறேன்.

Leave a Reply